27 May 2009กถาเรื่องแมวกับคน
ผมทำเว็บหรือบล็อกนี้ขึ้นมา เพื่อเป็นการระลึกถึง “อ้วน” แมวตัวแรกที่ผมเลี้ยงซึ่งเพิ่งตายไปเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2552 ที่ผ่านมา ด้วยโรคน้ำในช่องท้องและปอดบวม รวมอายุ 14 ปีซึ่งเป็นช่วงวัยชรามากแล้วของแมว อ้วนมาอยู่ด้วยตั้งแต่ตัวเล็กๆ อายุไม่น่าจะเกิน 2 เดือน โดยเป็นแมวที่ถูกแม่ทิ้ง มาร้องที่หน้าบ้านหนึ่งคืน ตื่นเช้าก่อนไปทำงาน ผมออกไปดูก็เห็นอ้วนนอนตาแป๋วที่ข้างกำแพงบ้าน มองมาที่ผมโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ผมพูดขึ้นว่า กลับมาตอนเย็นถ้ายังอยู่ที่นี่ จะเลี้ยงนะ เมื่อผมกลับบ้านตอนเย็น อ้วนเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้าน นอนตาแป๋วที่โคนต้นมะม่วง เหมือนกำลังรอผมกลับมาเลี้ยงตามสัญญา
ภรรยาผมสั่งให้ไปซื้อนมพร้อมกับหลอดดูดมา เธอเป็นคนป้อนนมอ้วนจนอิ่ม พออิ่มแล้วอ้วนก็หลับในทันที นอนท้องป่องอยู่บนตักคน เรา-ผมกับภรรยาเลี้ยงอ้วนจนโต เอาเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย ตอนไม่อยู่บ้านก็เอาออกมาไว้นอกบ้าน อ้วนเล่นกับแมวรุ่นเดียวกันในซอยซึ่งเข้ามาเล่นในบริเวณบ้านด้วย สันนิษฐานว่าเป็นลูกแม่เดียวกันเพราะสีน้ำตาลเหมือนกัน มีถุงเท้าขาวเหมือนกัน ต่างแต่ตัวที่มาเล่นด้วยจมูกขาวปากขาว ดูแล้วสวยดี อ้วนจึงเป็นปฐมบทที่ทำให้บ้านของเราเป็นบ้านของแมว เลี้ยงแมวท่ามกลางบ้านเพื่อบ้านที่เลี้ยงหมา เรื่องสุขและเศร้าของคนกับแมวจึงเริ่มขึ้น อ้วนเป็นแมวที่ชอบอยู่ในบ้านมากกว่านอกบ้าน เมื่อมีอายุมากขึ้นก็กลายเป็นแมวในบ้าน ไม่ออกนอกบ้าน เป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาวของผมที่เกิดหลังจากอ้วนมาอยู่ด้วย 2 ปี ในที่สุดคนกับแมวก็กลายเป็นเหมือนพี่น้องกัน คนทำอะไรแมวก็อยู่ไม่ห่าง ตอนนอนแมวก็รอนอนพร้อมกับคน นอนก็นอนด้วยกัน ลูกสาวผมเรียกอ้วนว่าพี่อ้วนทุกครั้ง เธอบอกว่า พี่อ้วนเป็นคน เป็นพี่สาว เพียงแต่อยู่ในร่างของแมวเท่านั้น คนที่ไม่ได้เลี้ยงแมวหรือไม่มีสัตว์เลี้ยง อาจจะคิดว่าไร้สาระเมื่อได้อ่านเรื่องนี้ แต่สำหรับคนที่มีสัตว์เลี้ยงและเลี้ยงด้วยความรักจริงๆก็จะรู้สึกโดยแท้จริงว่า สัตว์เลี้ยงนั้นเป็นมากว่าสัตว์เลี้ยง เพราะเป็นเสมือนสมาชิกในครอบครัว เมื่อสัตว์เลี้ยงจากไปก็ร้องไห้ได้ ไม่ใช่เรื่องแปลก ลูกสาวผมก็ร้องไห้ ผมรู้สึกเศร้าใจ ภรรยาผมที่เลี้ยงอ้วนมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ป้อนนมทุกวัน ก็รู้สึกเศร้าใจไม่แพ้กัน ผมจึงทำบล็อกนี้ขึ้น เพื่อระลึกถึงอ้วน และเพื่อเป็นที่พูดคุยกับคนรักแมว และให้คนรักแมวร่วมแบ่งปันเรื่องแมวที่ตนรักให้คนอื่นๆได้อ่านด้วย สำหรับคนไม่ได้รักแมวหรือไม่มีหัวใจให้สัตว์เลี้ยงใดๆก็โปรดผ่านเลยไป เพราะบล็อกนี้ไม่มีประโยชน์แก่ท่านอย่างแน่นอน
โกศล อนุสิม
(พ่อแมว ณ บ้านแมว)
๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๒
หมายเหตุ ผมได้นำข้อมูลเก่าจากบล็อกแมวที่เคยทำและเลิกทำไปแล้วมาใส่ไว้ ขอเชิญอ่านตามสบายครับ
juju
29 May 2009, 3:09 pm
เรื่องราวซึ้งมากเลยครับ
ผมเพิ่งจะเสียแมวไปเหมือนกัน เป็นลูกแมวครับ ปอดบวมนี่แหละครับ T T
ขนาดตอนนี้ มีตัวใหม่มาแทน ยังไม่เคยลืมความน่ารักของตัวเก่าไม่ได้เลย ทดแทนกันไม่ได้จริงๆ ครับ
ปล. ขอให้ น้องอ้วน หลับพักผ่อนให้สบายครับ
โกศล อนุสิม
30 May 2009, 10:11 pm
ขอบคุณครับ JUJU เสียใจด้วยนะครับ เรื่องแทนกันนี้ไม่สามารถแทนกันได้จริงๆ เห็นด้วยครับ
ที่บ้านก็มีอีกหลายตัว แต่แทนพี่อ้วนไม่ได้
ปลาทอง
2 June 2009, 2:37 am
เสียใจด้วยอย่างสุดซึ้งนะคะ
ปลาเองก้เพิ่งเสียดาเมะ(น้องแมว)อายุ2ขวบไปเมื่อ 27 พค.52 ที่ผ่านมาเหมือนกันค่ะ
เค้าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ไม่มีเวลาให้เราเตรียมทำใจได้เลยค่ะ นอนอยู่ดีๆก้ไม่ตื่นอีกเลย
ถ้าคิดในทางที่ดีคือเค้าหลับไปสบาย ไม่ทรมาน
เรารัก และดูแลเค้าอย่างลูก พอเค้าจากไป ก้ต้องเศร้าเปนธรรมดาค่ะ
เค้ารับรู้ถึงความรักจากเราได้แน่นอนค่ะ
ขอให้พี่อ้วนไปวิ่งเล่นกะดาเมะบนสวรรค์นะคะ
โกศล อนุสิม
2 June 2009, 5:44 am
ขอบคุณปลาทองมากครับ และขอแสดงความเสียใจด้วยเช่นกัน ดาเมะกับพี่อ้วนคงเจอกันแล้วล่ะ
tak
3 August 2009, 6:08 am
สวัสดีค่ะ…
ขอแสดงความเสียใจย่างสุดซึ้ง ด้วยคนนะคะ ขอให้น้องอ้วนหลับให้สบายนะ…
ที่บ้านก็อยู่ 3 ตัวค่ะ เราเรียกว่า 3เหมียว เป็นตัวเมีย 2 ตัว ตัวผู้ 1 ตัว
วีรกรรมของพวกเค้ามีมากมายเช่นกันค่ะ
โกศล อนุสิม
3 August 2009, 6:22 am
ขอบคุณครับคุณ Tak ถ้ามีโอกาสเขียนเรื่องพวกเขาส่งมานะครับ จะได้นำมาลงแบ่งปันให้คนอื่นๆอ่านด้วย มีเรื่องผู้อ่านส่งมาหลายเรื่อง ลองคลิกไปอ่านที่หมวด “แมวของผู้อ่าน” ดูนะครับ
Momay
7 August 2009, 11:32 pm
สวัสดีค่ะ ดิฉันคนหนึ่ง ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมาเป็นแม่แมวกับเขาเข้า แต่แล้วมีอยู่วันหนึ่ง คุณทองดำ ก็เข้ามาในชีวิตของดิฉัน ตอนที่กำลังสร้างบ้านใหม่กันอยู่ และต่อมาก็ตามมาด้วย Messy และก็ตามมาด้วยน้องใหม่ร่าสุดเลย ของปีนี้2009คือ น้องMomay ค่ะเอาไว้จะนำรูปมาลงโชร์โฉมทั้งสามเลยนะค่ะ
ดิฉันคิดว่าคุณ โกศลคงรักและมีความผูกพันธ์กับ อ้วนมากเลยนะค่ะ เหมือนอย่างที่ดิฉันมีให้กับ เจ้าสามตัวน้อยแต่กับเป็น Bossใหญ่ของบ้าน ไปไหนมาไหนก็จะคิดถึงและเป็นห่วงพวกเค้าค่ะ
ชอบWebของคุณนะค่ะ และขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
โกศล
8 August 2009, 4:51 pm
สวัสดีครับคุณMomay
ยินดีด้วยครับที่กลายมาเป็นครอบครัวแมว สัตว์ที่งามสง่าที่สุดในโลก
ใช่ครับ ผมผูกพันกับอ้วนมาก รู้สึกเสมอว่าเขาเป็นคน ไม่ใช่แมว
ทองดำ Messy Momay โชคดีที่อยู่กับคนรักแมว
ส่งเรื่องและรูปมาเลยครับ ผมจะลงให้เพื่อนๆอ่านกัน เหมือนที่ “ป๋านิล” ส่งมาประจำ
กิ๊ฟ
8 February 2010, 7:01 pm
มีแมวอยุ่ตัวนึง ชื่อคิตตี้ค่ะ แม่มันเอามาทิ้งไว้หลังบ้านช่วงวันที่แต่งงานพอดี เปรียบเสมือนได้ลูกเลย แต่พออีกเดือนนึงก้อตั้งท้องลูกของตัวเองค่ะ ตอนนี้เลี้ยงมาได้ 5 เดือนแล้ว มันน่ารักมากๆๆๆๆ ขี้อ้อน เพิ่งเคยเลี้ยงตัวแรกก้อรู้สึกติดใจแมวแล้วล่ะ แต่ตอนนี้คงต้องห่างกันซักพักเพราะแม่เค้าเป็นห่วงกลัวติดเชื้อโรคจากมัน พยายามหาข้อมูลอยู่เพื่อความสายใจของทุกคน ใครรู้ก้อช่วยบอกด้วยนะว่า คนท้องเลี้ยงแมวได้มั้ย…
โกศล อนุสิม
9 February 2010, 2:46 pm
คุณกิ๊ฟครับ ขอบคุณมากครับที่มาเยี่ยมเยือน
เรื่องแมวกับคนท้องนั้น ผมเคยถามหมอฝรั่งที่เขาทำงานกับสัตว์มาหลายสิบปี ว่าจะเป็นอันตรายไหม เขาบอกว่าโิอกาสมีน้อยครับ ตอนแฟนผมท้องก็นอนในห้องด้วยกันกับอ้วนทุกคืน นอนบนเตียงด้วยกัน หลังคลอดนั่นแหละจึงแยกกันประมาณ 2 ปี ก็มาอยู่ด้วยกันอีก แต่ผมเห็นเพื่อน ๆ ที่เลียงแมวหลาย ๆ คน เขาก็ให้ลูกที่เพิ่งคลอดใหม่ อยู่ในบ้านกับแมวได้ ก็ไม่เป็นไร เรามักได้ยินคนพูดว่าอยู่กับแมวจะเป็นหืดหอบก็คงคิดกันไปเองนั่นแหละ เด็กฝรั่งเห็นคลุกคลีกับสัตว์เลี้ยงก็ไม่เป็นไร ลูกสาวผมนอนกับพี่อ้วนมาตั้งแต่เด็กก็แข็งแรงดี
แต่อย่างไรก็ดี ควรจะรักษาความสะอาด คือ ให้วัคซีแมว ป้องกันโรคต่าง ๆ ตามความจำเป็น (ถามหมอแมวนะครับ)
ขอให้โชคดีครับ
แม่โชคดี
16 August 2010, 1:20 pm
เราเองก้อมีแมวอยู่ตัวนึงเหมือนกันคะ
ชื่อว่า “เจ้าโชคดี” เป็นแมวตกยากที่โซเซมาบ้านแม่ของเรา
คือเรากับแม่อยู่คนละทีกันคะ มันมาบ้านแม่ในวันที่เรากลับไปเยี่ยมบ้าน
ตอนนั้นยังเล็กๆอยู่เลย มาขอข้าวเรากิน เห็นแล้วน่าสงสารมาก
เราเลยเอามาเลี้ยงที่บ้าน
ตอนนี้อายุจะ 2 ขวบแล้ว ป่วยบ่อยคะ เนื่องจากชอบออกนอกบ้านมากๆ
ล่าสุดคุณหมอบอกว่าเป็นโรคตับคะ แต่ตอนนี้อาการดีจนเกือบเป็นปกติแล้ว
เล่นซนได้เหมือนเดิมคะ
แต่ที่น่าสงสารมันคือ ตอนนี้เรากำลังตั้งท้อง เราอ่านเจอในหนังสือและดูทีวี
ว่าห้ามคนท้องคลุกคลีกะแมว เนื่องจากจะติดโรคจากอึ๊แมวไรซักอย่างนี่แหละคะ
ปกติเราจะนอนด้วยกัน ตอนนี้ให้โชคดีนอนข้างล่าง
เวลามันจะเข้ามานอนบนพุงเรานะ เราจะปัดมันออก มันน่าสงสารมากๆจิงๆ
เราน้ำตาใหลกะมันหลายครั้ง
กลางคืนก้อวิ่งขึ้น-ลง อยากไปนอนกะเราด้วย แต่ทำงัยได้ละคะ
เราต้องตัดใจ เพราะเป็นห่วงลูกในท้องทั้งๆที่สงสารใจจะขาด
มีใครที่อยุ่ในสถานะเราบ้างคะ
โกศล นุสิม
20 August 2010, 7:29 am
คุณแม่โชคดีครับ
เรื่องนี้ไม่เสมอไปหรอกครับ เรื่องที่ว่านี้เป็นเรื่อง “ความเชื่อ” มากกว่าเป็นเรื่อง “ข้อเท็จจริง” ซึ่งข้อเท็จจริงก็คือ เกิดได้กับคนที่แพ้เท่านั้น ซึ่งทุกคนไม่ได้แพ้ มีคนเป็นจำนวนมากที่คลุกคลีกับแมวตอนท้อง เด็กอ่อนอยู่กับแมว ก็ไม่แพ้
ตอนภรรยาผมท้องนั้นก็นอนเตียงเดียวกับแม่อ้วนจนคลอดลูก ลูกสาวผมก็อยู่กับแม่อ้วนตั้งแต่เด็ก สนิทสนมเป็นดังพี่น้องกัน ปัญหาก็ไม่มี ฉะนั้นก้อย่าเพิ่งวิตกไปเลยครับ
เรื่องนี้ ผมถามทั้งหมอแมว หมอคน หมอไทย หมอฝรั่ง ไม่มีหมอคนไหนชี้ชัดลงไปได้เลยว่าจะเกิดขึ้นแน่ ๆ หรือไม่เกิดขึ้น เพราะความจริงนั้นเกิดเป็นคน ๆ ไป ไม่ใช่ทุกคน และที่เกิดก็ส่วนน้อย ไม่ใช่มาก
หวังว่าคงสบายใจขึ้นนะครับ