18 June 2009เรื่องของบุญชู

บุญชูเป็นลูกแมวสามสี มาร้องเหมียวๆในเช้าวันหนึ่ง เมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกสงสัยเป็นอันมากว่าเข้ามาได้อย่างไร เพราะประตูรั้วมีแผงกั้น ไม่มีทางที่จะปีนเข้ามาได้ จึงสังสัยว่าคงมีคนเอามาปล่อยด้วยเห็นว่าบ้านนี้เป็นบ้านเลี้ยงแมว คะเนว่าอายุน่าจะประมาณสองเดือน คงไม่สามารข้ามกำแพงบ้านเข้ามาได้

เมื่อเห็นบุญชูชัดๆก็ตกใจ เพราะเดินขากะเผลก หางก็แหว่งเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียว มีรอยเลือดเปื้อนก้น เหมือนโดนอะไรทับซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นรถ พอจะจับตัวมาดูก็ร้องขู่ฟ่อๆแล้ววิ่งหนี

พอถึงตอนให้อาหาร บุญชูก็เข้ามากินด้วยความหิว แต่พอจะเข้าไปจับก็วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว เห็นอาการแล้วก็น่าเป็นห่วง อยากจะจับมาตรวจดู ถ้าหนักก็จะพาไปหาหมอให้รักษา แต่ก็ไม่สามารถทำได้

วันนั้นกำลังจะเดินทางไปต่างจังหวัด โดยไปกันทั้งบ้าน กว่าจะกลับก็หลายวัน จึงเป็นห่วงว่าเจ้าลูกแมวนี่อาการจะหนัก ดูแล้วอาจถึงชีวิต แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงต้องปล่อยไว้อย่างนั้น

แม้จะไม่อยู่บ้านแต่เรื่องอาหารการกินไม่ต้องห่วง เพราะฝากคนข้างบ้านให้อาหารแมวตอนไม่อยู่โดยเทอาหารผ่านท่อที่ทำจากขวดน้ำเอามาต่อกันลงใส่จานที่วางไว้ข้างกำแพงรั้วบ้าน ด้วยว่ากำแพงสู่ระดับอกจึงทำได้แบบสบายๆ แต่เรื่องพาไปหาหมอนั้นข้างบ้านช่วยไม่ได้ ต้องรอให้กลับมาเสียก่อน

ตลอดเวลาที่อยู่ต่างจังหวัด น้ำหวานลูกสาวของผมบ่นถึงลูกแมวอยู่ตลอดเวลา เป็นห่วงว่าจะตายเสียก่อนที่จะกลับ นึกถึงทีไรก็บ่นทุกที

เมื่อกลับจากจังหวัดมาถึงบ้าน ลูกแมวยังอยู่ อาการหนักขึ้น หางที่เคยมีหลุดหายไป ที่ก้นมีแผลขนาดใหญ่ มีน้ำเหลืองไหลเยิ้ม พยายามจะจับตัวให้ได้แต่ก็เหมือนเดิม วิ่งหนีเร็วมาก ต้องทำใจ

หลายวันต่อมาแผลค่อยๆหาย แต่ขาหลังข้างขวาดูเหมือนจะใช้งานไม่ได้ ชี้เด่เหมือนไม่สามารถพับได้ตามปกติ และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ อึเหลวและฉี่ราดตลอดเวลา ดูเหมือนว่าประสาทการควบคุมอึและฉี่จะไม่ทำงาน

น้ำหวานเห็นแล้วก็บ่นๆว่าน่าจะจับตัวให้ได้แล้วพาไปหาหมอ ทั้งยังตั้งชื่อให้ว่าบุญชู หมายความว่าบุญอุ้มชูให้มาที่บ้านเราซึ่งเป็นบ้านเลี้ยงแมว ถึงแม้จะไม่ได้ไปหาหมอแต่ก็มีอาหารกิน ไม่ต้องอดๆอยากๆในขณะที่ยังเจ็บตัวอย่างนี้ด้วย

เมื่อยู่นานคุ้นเคยกันมากขึ้น บุญชูก็ยอมให้จับ ตรวจดูแผลที่ก้นหายแล้ว แต่ยังอึราดและฉี่ไหลอยู่ ต้องคอยเอาน้ำเกลือสำหรับล้างแผลมาล้างให้ เช็ดให้แห้งแล้วปล่อยไป เคยเอาผ้ามาทำเป็นผ้าอ้อมผูกไว้กับตัวแต่ไม่เป็นผล สักพักก็หลุดจึงเลิก ต้องคอยเช็ดล้างอึและฉี่ที่เรี่ยราดอยู่ทั่ว

ถึงวันนี้บุญชูคุ้นและเชื่องแล้ว ยอมให้จับและเล่นด้วย ขาหลังที่เคยเหยียดก็หายเกือบเป็นปกติ อึที่เคยเหลวก็เป็นก้อน แต่ยังเรี่ยราดอยู่ ดีที่ไม่มาก ฉี่ก็ยังมีแต่น้อย สรุปแล้วหายเกือบเป็นปกติ ทั้งยังเข้ากันได้ดีกับพี่ๆและป้าๆแมวที่มีอยู่หลายตัว

บุญชูเป็นแมวอารมณ์ดีแม่จะอาการทางร่างกายผิดปกติ ชอบวิ่งเล่นและปีนป่ายเหมือนลูกแมววัยกำลังซนทั้งหลาย ตอนนี้โตขึ้นขนยาวนุ่ม หน้าตาสามเหลี่ยมได้สัดส่วน จัดเป็นแมวที่สวยตัวหนึ่ง และมีความสุขในบ้านของแมว

บุญนำพาหรือวาสนาส่งก็ไม่อาจรู้ได้ที่บุญชูเข้ามาในบ้าน ทำให้มีโอกาสรอดชีวิตเติบโตเป็นแมวที่มีบ้าน หากมีคนนำบุญชูมาปล่อยไว้เหมือนที่สันนิษฐาน ก็ต้องขอขอบคุณคนนั้นที่ได้ช่วยเหลือชีวิตลูกแมวตัวหนึ่ง แม้จะไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายเริดหรู แต่ก็อบอุ่นและปลอดภัยพอสมควร

เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะบุญชู ตอนนี้ก็เป็น บุญชู สามสี ณ บ้านแมว เป็นลูกป๋าตัวหนึ่ง โดยสมบูรณ์.

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไอ้เกเร : ผู้ร้ายที่กลายเป็นพระเอก (2)
• แมวระเบียง : เรื่องจากผู้อ่าน โดย “ป๋านิล” (0)
• เรื่องเศร้าของเจ้าแมวน้อย (1)
• หมู่แมว (0)
• ลูกแมวกับลูกคนเป็นเพื่อนกัน (1)

Tags: การเลี้ยงแมว, ลูกแมว, แมวหลง