แมวกับคน : เรื่องของแมวที่คนรักและคนที่รักแมว

(Credit Image : Ginnyfanclub.com)
ปกติแล้วเรามักจะได้ยินว่า หมาไม่ชอบแมว เห็นที่ไหนก็ไล่ฟัด แต่สำหรับกินนีไม่ใช่อย่างนั้น เพราะกินนี่เป็นหมาแสนดีที่คอยช่วยเหลือแมวๆกลายเป็นฮีโร่โด่งดังทั่วโลกยังได้รับการจดจำอยู่เสมอมา เมื่อกินนีเสียชีวิตลงมีเหล่าแมวเหมียวเป็นร้อยมาร่วมอำลาอาลัย กินนี หมาพันธุ์ชเนาเซอร์-ไซบีเรียน ฮัสกีได้รับขนานนามเป็น ‘หมาแห่งปี 1998 ในฐานะที่มีความสามารถมหัศจรรย์และความกล้าหาญในการค้นหาและช่วยเหลือแมวที่ตกอยู่ในอันตราย

.ผมมีเรื่องแมวมาเล่าครับ
บ้านผมเป็นทาวน์เฮาส์ ทุกบ้านจะมีระเบียงแคบๆ ซ้ายจรดขวา ดังนั้นตลอดแถวทาวน์เฮาส์จึงเป็นระเบียงยาวตลอด โดยมีผนังคอนกรีตกั้นเขตระเบียงแต่ละบ้าน ซึ่งแมวสามารถทำตัวอ่อนอ้อมผ่านได้สบายๆ จึงกลายเป็นเส้นทางลอยฟ้าของบรรดาแมวน้อยใหญ่ไปโดยปริยาย

แม่อ้วนหรือพี่อ้วน จากไปครบ 1 เดือนวันนี้ จาก 23 พฤษภาคาถึง 23 มิถุนายน ป๋า มามี้ น้องน้ำหวานยังคิดถึงอยู่ กลับมาบ้านก็นั่งคุยกับพี่อ้วนตรงที่พี่อ้วนนอนสงบอยู่ใต้ผืนดิน
ข้าวของพี่อ้วนยังอยู่ครบ ชามข้าว ขันใส่น้ำ ยังอยู่ที่เดิม มีข้าวมีน้ำอยู่เป็นปกติ กระบะทรายก็ยังวางอยู่ตรงที่เคยอยู่ รอยเท้าพี่อ้วนในกระบะทรายยังไม่เลือนหายไป ป๋ายังไปคอยสังเกตดูทุกวัน ป๋าคิดว่า รอยเท้านั้นยังใหม่อยู่เลย เหมือนพี่อ้วนเพิ่งเหยียบใหม่ๆ หลังจากธุระเสร็จแล้ว

ของสะสมแมวเหมียวที่จะเอามาอวดในครั้งนี้ คือที่ติดตู้เย็นรูปแมวครับ เป็นรูปวาดสวยงามจำนวน 3 รูป  ซื้อที่ไนท์บาซาร์เชียงใหม่ เจ้าของร้านซึ่งก็คือศิลปินวาดภาพนี้ด้วยเป็นสองสามีภรรยา นอกจากจะทำที่ติดประกับตู้เย็นที่ซื้อมานี้ ก็ยังมีของที่ระลึกแมวๆอีกหลายอย่าง บัตรอวยพรเทศกาลต่างๆ หลากหลายรูปแบบและขนาด ภาพเขียนแมวเป็นจำนวนมาก สมุดบันทึกก็มี

บุญชูเป็นลูกแมวสามสี มาร้องเหมียวๆในเช้าวันหนึ่ง เมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกสงสัยเป็นอันมากว่าเข้ามาได้อย่างไร เพราะประตูรั้วมีแผงกั้น ไม่มีทางที่จะปีนเข้ามาได้ จึงสังสัยว่าคงมีคนเอามาปล่อยด้วยเห็นว่าบ้านนี้เป็นบ้านเลี้ยงแมว คะเนว่าอายุน่าจะประมาณสองเดือน คงไม่สามารข้ามกำแพงบ้านเข้ามาได้

คนชอบแมวเลี้ยงเหมียวคงจะชอบสะสมของที่ระลึกเกี่ยวกับวิฬาร์ มีของใช้และของที่ระลึกเป็นจำนวนมากทำออกมาเพื่อเอาใจคนรักแมว ซึ่งก็คือ ออกมาเพื่อกวาดเอาเงินในกระเป๋าของคนรักแมวนั่นแหละ  คนที่ขี้เหนียวที่สุดถ้าเจอของที่ตนชอบก็อดซื้อไม่ได้หรอกจะบอกให้ แม้สิ่งนั้นจะซื้อเอามาเก็บไว้เฉยๆก็ตามที

เรื่องเล่าจากผู้อ่าน โดย Wasana Burtboon

เราก็เป็นคนหนึ่งซึ่งตอนแรกไม่เคยรักแมวเลย แต่แฟนเราเป็นคนรักแมวมาก ตอนแรกๆๆก็ไม่ชอบ แต่พอนานๆๆไปเริ่มรักเจ้าแมวโดยไม่รู้ตัวค่ะ เลยเริ่มเลี้ยงแมวตัวแรกในชีวิต (ตัวสีขาวค่ะ) ตอนเช้าๆๆมันจะปลุกให้ตื่นตอนหกโมงเช้าทุกวันค่ะ เพราะว่ามันหิวแล้วต้องตื่นมาคลุกข้าวกับปลาทูให้มันทุกวัน อาหารเม็ดสำเร็จรูปไม่ยอมแตะเลยค่ะ อาบน้ำให้มันทุกอาทิตย์ พอเวลาตอนเย็นกลับจากที่ทำงานน้องมุกจะมารับที่หน้าประตูทุกวันไป
เวลาผ่านไป 5 เดือน เริ่มมีความคิดจะหามาเลี้ยงอีกตัว เป็นตัวผู้ แล้วก็ได้แมวสมใจ เลี้ยง2ตัวเลยจะได้เป็นเพื่อนกัน

ถ้าใครอยู่แถวอำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง คงรู้จักบ้านนาคู อำเภอผักไห่ เป็นตำบลหนึ่งที่อยู่ติดกับตำบลลาดชะโด ที่มีละครทีวีหลายเรื่องใช้เป้นสถานที่ถ่ายทำ บ้านนาคูก็อยู่ห่างจากลาดชะโดไม่ถึง 10 กิโลเมตร
บ้านนาคูเป็นบ้านเกิดของคุณยายของน้ำหวาน บ้านคุณยายปลูกอยู่ติดกันกับบ้านญาติอีกสามหลัง เป้นหมู่เรือนไทยสี่หลังมีบันใดทอดเชื่อมถึงกัน ถึงหน้าน้ำ น้ำก็จะท่วมเกือบถึงพื้นกระดานเรือน บางปัน้ำมากก็ท่วมพื้นบ้าน แต่นานๆจึงจะท่วม มีอยู่ปีหนึ่ง น้ำหวานไปกับยายตอนปิดเทอมเดือนตุลาคม น้ำท่วมมากจนต้องเอากาละมังพายแทนเรือในบ้านเลยทีเดียว

รูปนี้ตั้งชื่อว่า “ลูกแมวกับลูกคนเป็นเพื่อนกัน” เป้นรูปน้ำหวานอุ้มลูกแมว 5 ตัว กว่าจะจับให้รวมกันอยู่นิ่งๆจนถ่ายรูปได้ก็เล่นเอาวุ่นวายพอดู พอได้จังหวะก็รีบกดชัตเตอร์
ทั้งห้าตัวนี้เป็นลูกแมวของแม่แมวที่อยู่นอกบ้าน ซึ่งก็อยู่ในบริเวณบ้านนั่นแหละ จะทำบ้านแมวให้อยู่กันตามอัตภาพ ด้วยว่าบ้านนี้เลี้ยงแมวแบบเปิด ส่วนมากแล้วจะมีแมวจากที่อื่นมาอาศัยพักเป็นโรงเตี๊ยม บางตัวมาอยู่ไม่นานก็ไป บางตัวมาอยู่เป็นปีก็ไป บางตัวหายไปเป็นปีก็กลับมาอีก เช่น ไอ้เกเร เป็นต้น
สำหรับแมวที่เป็นเจ้าของบ้านจริงๆ อยู่แต่ในบ้านก้คือพี่อ้วนเท่านั้น

รูปนี้เป็นรูปที่ป๋าชอบมาก เพราะเป็นรูปที่พี่อ้วนตั้งใจโพสต์ท่า มองกล้องแบบเต็มใจ ตากล้องก็คือมามี้นี่เอง ไม่ใช้ใครที่ไหน
รูปนี้ถ่ายเมื่อตอนน้ำหวานอยู่อนุบาล 3 หรือไม่ก็ชั้น ป.1 วันนั้นย่อมต้องเป็นวันหยุดอย่างแน่นอนจึงอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าในตอนกลางวัน สังเกตทัศนียภาพนอกหน้าต่างสว่างจ้า ย่อมไม่ใช่กลางคืนอย่างแน่นอน
โซฟาตัวนี้นี่แหละเป็นที่ลับเล็บอันแสนจะเหมาะเหม็งของพี่อ้วน แรกๆก็ถูกดุทุกครั้งเมื่อลับเล็บกับโซฟา แต่ในที่สุดก็กลายเป็นที่ลับเล็บไปอีกอย่างหนึ่ง  เป็นสมบัติของพี่อ้วนไปโดยปริยาย

ขอเล่าเรื่องแม่อ้วนด้วยรูป ประเดิมด้วยรูปในห้องนอนน้ำหวาน ก่อนจะนอนประมาณทุ่มถึงสองทุ่ม แม่จะเข้าไปคุยเป็นเพื่อน แม่จะปักรูปไปด้วยคุยไปด้วย อันเป็นกิจกรรมปกติในแต่ละวัน พี่อ้วนซึ่งนอนห้องเดียวกับน้ำหวานก็จะขึ้นไปนอนบนเตียง หาที่เหมาะๆนอนรอ หรือนอนฟังคนคุยกัน นานๆก็จะขยับเปลี่ยนที่สักครั้งหนึ่ง
รูปนี้พี่อ้วนกำลังหันรีหันขวางหาที่เหมาะๆ ขณะที่แม่กำลังคุยกับน้ำหวาน พ่อเป็นคนอยู่ไม่เป็นสุขเดินไปโน่นมานี่ทั่วบ้าน แต่ที่เตรียมพร้อมตลอดเวลาก็คือ การถ่ายรูปพี่อ้วนกับน้ำหวาน ถ้ามีจังหวะเหมาะๆก็จะคว้ากล้องมาถ่ายรูปทันที

แม่อ้วนแมวของผมตายด้วยโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสบ (Feline Infectious Peritonitis : FIP) หรือที่เรียกกันตามความเข้าใจทั่วไปว่าโรคน้ำในช่องท้องซึ่งเป็นโรคติดต่อในแมว
ผมได้สอบถามคุณหมอที่รักษาและค้นหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต จึงได้ทราบว่า โรคนี้เกิดจากเชื้อไวรัส โคโรนา (Feline Coronavirus -FCoV) ซึ่งมีหลายสายพันธุ์ สายพันธุ์ที่ทำให้เกิดโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสบ สามารถเจริญเติบโตในเม็ดเลือดขาวบางชนิด ซึ่งเซลล์ที่ติดเชื้อจะทำให้เชื้อแพร่กระจายไปทั่วตัวแมว ซึ่งแมวอายุน้อยกว่า 2 ปี และอายุมากกว่า 10 ปี จะมีโอกาสติดเชื้อมากที่สุด รวมถึงแมวที่สุขภาพไม่ดี หรือแมวที่ป่วยเป็นโรคอื่นๆอยู่แล้ว

ผมทำเว็บหรือบล็อกนี้ขึ้นมา เพื่อเป็นการระลึกถึง “อ้วน” แมวตัวแรกที่ผมเลี้ยงซึ่งเพิ่งตายไปเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2552 ที่ผ่านมา ด้วยโรคน้ำในช่องท้องและปอดบวม รวมอายุ 14 ปีซึ่งเป็นช่วงวัยชรามากแล้วของแมว อ้วนมาอยู่ด้วยตั้งแต่ตัวเล็กๆ อายุไม่น่าจะเกิน 2 เดือน โดยเป็นแมวที่ถูกแม่ทิ้ง มาร้องที่หน้าบ้านหนึ่งคืน ตื่นเช้าก่อนไปทำงาน ผมออกไปดูก็เห็นอ้วนนอนตาแป๋วที่ข้างกำแพงบ้าน มองมาที่ผมโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ผมพูดขึ้นว่า กลับมาตอนเย็นถ้ายังอยู่ที่นี่ จะเลี้ยงนะ เมื่อผมกลับบ้านตอนเย็น อ้วนเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้าน นอนตาแป๋วที่โคนต้นมะม่วง เหมือนกำลังรอผมกลับมาเลี้ยงตามสัญญา

เมื่อคืนนี้ ป๋าห่อร่างพี่อ้วน เหลือไว้แต่หน้า พี่อ้วนเหมือนแมวนอนหลับ น้องน้ำหวานอุ้มพี่อ้วนเข้าไปนอนในห้องแม่ด้วย เหมือนตอนที่น้องอยู่ในท้องแม่ พี่อ้วนก็นอนบนเตียงกับแม่และป๋า แต่เมื่อคืน พี่อ้วนนอนในที่นอนของพี่อ้วนที่พื้นตรงปลายเตียง ป๋านอนที่พื้นข้างๆเตียง เป็นคืนสุดท้ายที่เรานอนในห้องเดียวกันทั้งครอบครัว
วันนี้ ป๋า มามี้ น้องน้ำหวาน ฝังพี่อ้วนตอนเช้าที่ตรงที่เคยเป็นโคนต้นมะม่วง ซึ่งเป็นที่ที่พี่อ้วนเข้ามานอนรอป๋ากับมามี้เป็นวันแรกเมื่อ 14 ปีที่แล้ว ป๋าโค่นต้นมะม่วงเมื่อหลายปีก่อน ตอมะม่วงผุไปหมดแล้ว พี่อ้วนนอนอยู่ตรงนั้นเหมือน 14 ปีก่อน เพียงแต่ครั้งนี้ นอนอยู่ในผืนดินตลอดไป

ในที่สุดกาลเวลาจากพรากก็มาถึง…
วันนี้ตอนบ่ายโมง ป๋าพาน้องน้ำหวานไปเรียนพิเศษ กลับมาตอนสามโมงกว่าๆ พี่อ้วนนอนอยู่ในห้องนอนน้องน้ำหวาน ซึ่งพี่อ้วนเคยนอนกับน้อง แต่ตอนนี้น้องไปนอนที่ห้องกับแม่ ห้องน้ำหวานเลยเป็นห้องคอมพิวเตอร์ พี่อ้วนก็จะเลือกนอนได้ทุกมุมทั่วบ้าน
แต่วันนี้ พี่อ้วนเข้ามานอนรอที่ห้อง ป๋ากับน้ำหวานมาถึงก็มาทักพี่อ้วน เป็นอย่างไรบ้าง พี่อ้วนเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก็นอนลงตามเดิม ใช้หางตีกับพื้นเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่า รู้แล้วว่าป๋ากับน้องมา
มามี้ กำลังทำกับข้าว น้องน้ำหวานดูทีวี ป๋าเปิดคอมพิวเตอร์ทำงาน สักพักหนึ่งพี่อ้วนก็ลุกขึ้นเดินมาหมอบอยู่ใกล้ๆ ป๋าลงไปลูบหลัง อ้วนเริ่มสะอึก ป่าอุ้มแล้วกอดไว้ อ้วนสะอึกถี่ๆ ดิ้นเพราะหายใจไม่ออก อ้าปากพยายามหายใจ