แมวกับคน : เรื่องของแมวที่คนรักและคนที่รักแมว

แพนด้าในที่นี้ไม่ใช่หมีแพนด้านะครับ แต่เป็นแมว แมวที่ชื่อแพนด้า วันนี้ขอนินทาสักทีเถอะ
แพนด้าเป็นแมวหน้าตาคล้ายหมีแพนด้า เลยได้ชื่อว่าแพนด้า เมื่อตอนยังไม่โตเต็มที่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นแบบที่เอามาตั้งเป็นชื่อเรื่องหรอกครับ แต่ตอนนี้เป็นหนุ่มเต็มตัว อายุได้ขวบกว่าๆ กลายเป็นแมวที่มีพฤติกรรมน่าหมั่นไส้ไปแล้ว โดยที่เด่นชัดที่สุดมีสามเรื่องคือ

แกงค์แมวซอย 6 เป็นฉายาที่ตั้งขึ้นเพื่อเรียกขานแมวที่บ้านแมว เนื่องจากบ้านแมวอยู่ที่ซอย 6 ของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นบ่อเกิดของเรื่องทั้งหลายในบล็อกนี้ แต่ละรุ่นของแกงค์จะคงความเป็นเอกลักษณ์ นั่นคือ พอโตแล้วก็จะแยกย้ายกันไปแสวงหาชีวิตนอกบ้าน หายกันไปทีละตัวสองตัว บางครั้งบ้านแมวก็แทบจะร้างแมว

นับตั้งแต่เลี้ยงแมวมาเป็นเวลา 14 -15 ปี มีแมวเกิดที่บ้านรวมแล้วหลายสิบตัว บางช่วงเวลามีแมวอยู่ด้วยกัน 15-16 ตัวก็มี เรียกได้ว่าเป็นฝูงๆ มีทั้งที่เกิดที่บ้านและทั้งที่อพยพมาจากที่อื่น เปลี่ยนฐานะจากแมวจรเป็นแมวบ้าน และก็มีจำนวนไม่น้อยที่อยู่บ้านแล้วไปเป็นแมวจรไม่กลับมาอีกเลย

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า บุญชูลูกแมวที่คนเอามาปล่อยที่บ้านพร้อมแผลที่ก้นซึ่งสันนิษฐานว่าถูกรถทับ [อ่านเรื่องบุญชูที่นี่] ตอนนี้แผลยังไม่หายดี เกิดอักเสบเป็นหนองขึ้นมา จึงต้องจับทายา บุญชูคงเจ็บแผลจึงดิ้นพร้อมกับส่งเสียงร้องโวยวาย

บุญชูเป็นลูกแมวสามสี มาร้องเหมียวๆในเช้าวันหนึ่ง เมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกสงสัยเป็นอันมากว่าเข้ามาได้อย่างไร เพราะประตูรั้วมีแผงกั้น ไม่มีทางที่จะปีนเข้ามาได้ จึงสังสัยว่าคงมีคนเอามาปล่อยด้วยเห็นว่าบ้านนี้เป็นบ้านเลี้ยงแมว คะเนว่าอายุน่าจะประมาณสองเดือน คงไม่สามารข้ามกำแพงบ้านเข้ามาได้

ไอ้เกเรเป็นแมวสีนน้ำตาลเข้ม ตัวใหญ่ แข็งแรง และมีนิสัยเกเรชอบไล่กัดแมวตัวอื่น เป็นแมวจรมาจากไหนไม่รู้ อยู่ๆก็โผล่มา เป็นนักเลงใหญ่ แสดงความป่าเถื่อนจนแมวที่บ้านแตกกระเจิง
แรกๆนั้นนานๆผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ต่อมาก็มาบ่อยขึ้น ป้วนเปี้ยนอยู่นานขึ้น ยิ่งนานก็ยิ่งแสดงการรุกล้ำสิทธิของผู้ที่อยู่ก่อน ด้วยการยึดครองดื้อๆ ตอนที่คนไม่อยู่ พอคนกลับบ้านค่อยหนีห่างไป

ความรักของแม่นั้น ไม่ว่าคนหรือสัตว์ ก็เป็นไปอย่างเดียวกัน นั่นคือ แม่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อลูก แม้แต่ชีวิตของตัวเองก็ยอมสละเพื่อลูกได้ ข้อนี้ไม่ใช่คำพูดที่มุ่งหมายจะยกย่องแม่เกินเหตุ หรือเป็นเชิงเปรียบเทียบ
ชีวิตของแม่นั้นย่อมพร้อมที่จะสละเพื่อลูก นี่เป็นความจริง เว้นแต่แม่ที่เป็นพวกกลายพันธุ์ที่มีพฤติกรรมในทางตรงกันข้ามซึ่งมีเพียงจำนวนน้อยนิดเท่านั้น
เรื่องความรักของแม่จึงมีเล่าขานไม่สิ้นสุด ดังเรื่องของท่าโร่ที่จะเล่าต่อไปนี้ ซึ่งเกิดขึ้นนานมาแล้ว

แม่เสือออกลูกมาสามตัว มีลายเสือสองตัวและขาวดำหนึ่งตัว เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูลูกอย่างใกล้ชิด จนลูกทั้งสามอ้วนท้วนสมบูรณ์ ขนเป็นมัน เวลากินนมก็เบียดกันดูดเต้าเรียงแถวเป็นระเบียบ แม่เสือนอนให้นมลูกอย่างสบายอุรา
เมื่อคนเดินเข้าไปดู ลูบตัวเจ้าลูกแมวทั้งสาม แม่เสือผงกหัวขึ้นมามอง พอรู้ว่าเป็นคนเลี้ยงก็กลับไปนอนอย่างสบายอารมณ์ต่อไป ปล่อยให้คนดูด้วยความสะดวก

แม่เสือเป็นแมวสาวอีกตัวหนึ่งที่ชอบเดินทางผจญภัย ก่อนนี้แม่เสือก็เป็นแมวจรมาจากถิ่นอื่นมาอาศัยอยู่ที่บ้านแมวของเราจนเป็นขาประจำ เมื่อช่วงกลางปี 2547 แม่เสือออกจากบ้านไปผจญภัยอีก หายไปนานร่วมสาม-สี่เดือน นึกว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว แต่จู่ๆในวันหยุดวันหนึ่งเธอก็กลับมาร้องเหมียวๆอยู่ที่บริเวณศุนย์อาหารแมว เพื่อนแมวที่ยังอยู่บ้านต่างเข้ารุมล้อม ดมแลกกลิ่นกันฟุดฟิด บางตัวก็เอาสีข้างถูไถแม่เสือ บางตัวดูอยู่ห่างๆด้วยความสนใจ คงรอคิวที่จะเข้าไปทักทาย

จู่ๆก็มีแมวมาร้องอยู่ข้างกำแพงนอกบ้าน ในดงสวนที่ปลูกไว้ ร้องเหมียวๆเหมือนเรียกให้คนไปรับ คนที่ได้ยินเสียงแมวร้องก่อนคือแม่น้ำหวาน ผู้เป็นเจ้านายของบ้าน
“พ่อๆ เสียงลูกแมวร้องอยู่ในดงดิบของพ่อน่ะ สงสัยใหม่มาอีกแน่ะ”
แม่น้ำหวานโผล่หน้าเข้าบ้านมาร้องบอกพ่อ นำเสียงตื่นเต้นนิดๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว

 ตูบที่ผมได้อาศัยอยู่กับลูกและเมียนั้น เป็นตูบขนาดเล็กที่อยู่ในชุมชนตูบซึ่งเรียกกันว่าหมู่บ้านจัดสรร  อยู่ห่างจากถนนใหญ่เข้าไปในก้อนซอยนับเป็นกิโลเมตร  ผู้อาศัยที่ชุมชนตูบแห่งนี้ หากไม่มีรถยนต์ใช้เองก็ต้องอาศัยมอเตอร์ไซค์รับจ้างราคาเที่ยวละ 8 บาทในตอนกลางวัน หลังสามทุ่มไปจนถึงตีห้าราคา 10 บาท ถ้าไม่ใช้มอเตอร์ไซค์ก็ไปกับรถสองแถว ราคา 5 บาท
 

เจ้าแมวน้อยลายเสือ ตายอย่างสงบบนตักของผมในเช้าวันจันทร์ ที่ 2 มิถุนายน 2551 โดยผมไม่เคยนึกมาก่อนว่า เจ้าแมวน้อยลายเสือวัยไม่น่าเกินสามเดือนตัวนี้ ซึ่งผมไม่เคยรู้จักมาก่อน จะได้มาตายบนตักของผม ขณะที่ผมขับรถไปส่งภรรยาที่ทำงาน ในช่วงที่การจราจรค่อนข้างติดขัด รถแน่นถนน ค่อยๆเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ สลับกับหยุดนิ่ง ข้างมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หันหน้าไปยังถนนวิภาวดีรังสิต

ทองม้วนเป็นแมวหนุ่มบึกบึน รูปร่างใหญ่ หางสั้นและม้วนปลายเป็นก้อนกลม จึงชื่อว่าทองม้วน สีดำแถบขาว หน้าตาดูไม่หล่อ แต่เร้าใจ ขนเรียบเป็นมัน
ทองม้วนเป็นพี่น้องกับสงสัย แต่ก่อนเคยเดินเคียงคู่กัน ดูแล้วสงสัยหล่อกินขาด เพราะสงสัยนั้นหุ่นเพรียว หางยาวเรียวสวยงาม หน้าตาก็ไม่ขมุกขมอมเหมือนทองม้วน หลังจากสงสัยออกจากบ้านไป ทองม้วนก็กลายเป็นเจ้าพ่อปกครองบ้านแมวแทน
ยังสรุปไม่ได้ว่า การที่สงสัยต้องออกจากบ้านไปนั้น เป็นเพราะทองม้วนหรือไม่ เนื่องจากก่อนที่สงสัยจะหายตัวไป เคยทะเลาะกับทองม้วน จึงอาจเกิดแย่งชิงอำนาจกันขึ้น ทองม้วนอาจทำรัฐประหารโค่นล้มสงสัยลงไปแล้วครองอำนาจเอง เนื่องจากการครองอำนาจร่วมกันนั้นอาจทำให้ทำอะไรไม่สะดวก จึงจำเป็นต้องยึดอำนาจไว้แต่ผู้เดียว หากเป็นเช่นนั้นก็แสดงว่า ไม่เพียงแต่เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้เท่านั้น แมวสองตัวก็อยู่ร่วมกันไม่ได้เช่นเดียวกับเสือ
ทองม้วนจึงครอบครองอาณาจักรบ้าแมวมาจนบัดนี้ ท่องเที่ยวอยู่ภายในซอยอย่างสบายอารมณ์ หลังๆมาหายหน้าออกจากบ้านไปครั้งละหลายวัน คงล้ำไปซอยอื่นด้วย อาจจะแผ่ขยายอาณาจักรพระเจ้าทองม้วนออกไปยังดินแดนซอยอื่นด้วย
ทองม้วนเป็นแมวที่มีกำลังเหลือเฟือ ส่งเสียงหง่าวได้ตลอดเวลา ปรากฏว่าลูกแมวที่เกิดใหม่มีสีสันลวดลายเหมือนทองม้วนอยู่ทุกรุ่น เกิดมา เติบโตแล้วก็แยกย้ายออกจากบ้านไปเกือบหมด ชวนให้สงสัยว่า ทองม้วนอาจจะกำลังคิดการใหญ่ ผลิตทายาทแล้วส่งไปครองดินแดนซอยอื่นที่ตนยึดได้ ขยายอาณาจักรให้ใหญ่ออกไปจริงๆ

ตั้งแต่เด็กจนแตกเนื้อหนุ่ม สงสัยไม่เคยหายหน้าไปจากบ้านเลยสักวัน แม้แต่ตอนหง่าวๆติดสาวก็เพียงแค่ไปเช้า-เย็นกลับเท่านั้น แต่ในที่สุดสงสัยก็หายออกจากบ้านไป
เมื่อสงสัยหายตัวไป บ้านก็เงียบเหงาลงอย่างมาก เพราะไม่มีใครร้องทักทาย
สงสัยเป็นแมวสีขาวดำ ลูกของแม่เสือที่มาอาศัยชายคาบ้านอยู่ด้วย สงสัยมีพี่น้องซึ่งเป็นแมวตัวผู้ทั้งหมดสามตัว ลายเดียวกันทุกตัว แต่มีเพียงสงสัยเท่านั้นที่คุ้นกับคน อีกสองหนุ่มไม่เคยเข้าใกล้ คนเข้าไปหาทีไรเป็นอันวิ่งหนีอวดไข่ใบจิ๋วที่สีขาวข้างหนึ่งดำข้างหนึ่งซึ่งเมีเหมือนกันทุกตัว
สงสัยได้ชื่อมาจากนิสัยของตัวเอง นั่นคือเป็นแมวขี้สงสัย เห็นอะไรเป็นสงสัยไปหมด ตอนเป็นแมวเด็ก อายุสัก 3-4 เดือน แววขี้สงสัยฉายชัด
แม่เสือซึ่งเป็นแม่ของสงสัยและพี่น้องอีกสองตัว หนีไปคลอดลูกที่ใดไม่รู้ได้ ตอนที่ลูกเล็กๆนั้น แม่เสือมากินอาหารแล้วหายไปอยู่กับลูก พอลูกโตจนวิ่งได้จึงพามาบ้าน
พี่น้องสองตัวหนีคน แต่สงสัยไม่หนี ชอบมาหาคน มาดม มาขย้ำ มาสะกิด เหมือนต้องการจะรู้ว่าเป็นอะไร
เมื่อเอาอะไรให้ ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของเล่น สงสัยก็จะเอาเท้าเขี่ยแล้วก็ดมๆ จากนั้นก็ลองกัดดู ถ้าเป็นของกินก็กิน ถ้าเป็นของเล่นก็เล่น ของบางอย่างพอสำรวจดูแล้วไม่เป็นที่น่าสนใจ สงสัยก็จะเดินหนีไปเลย