ผมรู้จักกับป๋าดอนก่อนที่จะเลี้ยงแม่อ้วนซึ่งเป็นแมวตัวแรก ป๋าดอนเป็นเพื่อนรุ่นน้องหลายปีอยู่ ทำงานหนังสือพิมพ์ด้วยกัน ฝีมือในการข่าวนั้นไม่เป็นสองรองใคร โดยเฉพาะข่าวในเชิงสืบสวนสอบสวนนั้นป๋าดอนก็ไม่น้อยหน้าผู้ใด ฝีมือการเขียนก็ใช่ย่อย ลีลาลวดลายไม่แพ้คำพูดเลยทีเดียว

ปกติแล้วอาชีพคนข่าวนั้นกลับบ้านไม่ค่อยตรงเวลา ยิ่งพวกเราเป็นประเภทหาข่าวมาเขียนเองด้วยแล้ว กว่าจะปิดข่าวก็ห้าทุ่มหรือเที่ยงคืน อย่างเร็วก็สามหรือสี่ทุ่ม คิดดูแล้วกันว่าถึงบ้านจะกี่โมงกี่ยาม

แต่วันใดที่ป๋าดอนมีภารกิจฉุกเฉิน เป็นต้องรีบเผ่นจากสำนักงานตั้งแต่หัวค่ำ อย่างช้าก็สองทุ่ม ไม่งั้น กระทบต่อภารกิจ อาจทำให้เกิดความสูญเสียได้

ภารกิจฉุกเฉินของป๋าดอนก็คือ กลับไปดูแลแมวให้เพื่อน ช่วงไหนเพื่อไม่อยู่ต้องรับภาระอันสำคัญนี้ ด้วยการปิดข่าวของตัวเองให้เร็ว แล้วรีบไปให้ทันกาล

ตอนนั้น ผมรู้สึกหมั่นไส้ป๋าดอนเป็นยิ่งนัก ที่เห็นแมวเป็นสาวๆไปได้ หรือยิ่งกว่าสาวๆเสียอีก ไปช้าก็กลัวแมวหิว ไม่ไปก็กลัวแมวเป็นอันตราย เป็นตายก็ต้องไปให้ได้ ชีวิตนี้เพื่อแมว

“จะอะไรนักหนาวะ ก็แค่แมว ทำเป็นคนป่วยไปได้” ผมแขวะบ่อยๆ เมื่อป๋าดอนรีบไปดูแมวโดยไม่สนใจที่เพื่อนชวนไปกระดึ๊บกรึ๊บหลังปิดข่าว “ถ้ามีเมียจะรีบแบบนี้รึเปล่าเนี่ย”

“พี่ไม่เคยเลี้ยงแมวก็พูดได้” ป๋าดอนพูดเรียบๆทุกครั้ง “รอให้พี่เลี้ยงก่อนเถอะ แล้วจะเป็นยิ่งกว่าผม”

ตอนนั้น ผมหัวเราะเยาะเย้ยป๋าดอน ด้วยไม่เคยนึกพิสวาทชาติแมวไหน ถ้าคนชื่อแมวก็มีบ้าง

มาหัวเราะไม่ออกตอนเลี้ยงแม่อ้วนนี่แหละ เป็นยิ่งกว่าป๋าดอนตอนนั้นอีก ตรงกับที่ป๋าดอนพูดไว้ไม่มีผิด คือเป็นหนักยิ่งกว่า อะไรๆก็นึกถึงแต่แมว กินเหล้ายังเอากับแกล้มที่เหลือไปให้แมวด้วย

ป๋าดอนเห็นผมเป็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ว่าเยาะเย้ยเอาคืนแต่อย่างใด ทั้งยังมีน้ำใจช่วยดูแลแม่อ้วนให้ในยามที่ไม่อยู่ เมื่อแม่อ้วนมีลูกก็ดูแลให้ไม่เกี่ยงงอน จึงกลายเป็นป๋าดอนของแมวที่บ้านผมตั้งแต่บัดนั้น

แม่อ้วนก็ชอบป๋าดอนเอามาก ปกติแล้วไม่ให้ใครอุ้มหรือเล่นด้วยง่ายๆ แต่ถ้าเป็นป๋าดอนได้ทุกเวลา ป๋าดอนไปบ้านเมื่อใด แม่อ้วนต้องมาหาทุกครั้ง คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง จนลืมป๊ะป๋ามันไปชั่วคราว

เจ้าพวกลูกหลานแม่อ้วนที่นอกบ้านก็เช่นกัน เมื่อป๋าดอนมาบ้านเป็นต้องมาต้อนรับกันอย่างอบอุ่น ชวนให้สงสัยว่า ตอนป๋าดอนมาดูแลนั้นคงเลี้ยงดูอิ่มหมีพีมันมากกว่าอยู่กับป๊ะป๋าของมัน ต่างมาถูๆไถๆป๋าดอนกันเป็นแถว

ป๋าดอนเล่าให้ฟังว่า ช่วงที่มาดูแลให้นั้น ทุกวันกว่าจะมาถึงก็ดึก บรรดาท่านๆทั้งหลายต่างหิวกันถ้วนหน้า พอมาถึงเป็นต้องเข้ารุมล้อมร้องขออาหารกินกัน ขอไม่ขอเปล่าเล่นป่ายปีนกันเลย เล็บคมๆตะกุยกางเกงถึงเนื้อเลยทีเดียว

แต่ป๋าดอนไม่เคยว่าแมว เป็นป๋าใจดีของเหมียวๆทั้งหลาย สาวๆใดที่ต้องการชายหนุ่มประเภท Love Me Love My Cat ล่ะก็ มีป๋าดอนไว้ไม่ผิดหวัง นี่รับประกันเฉพาะเรื่องแมว ส่วนเรื่องจู้ฮุกกรูนั้นไม่รู้จริงๆ

แม่อ้วนนั้นรับรองว่าโตขึ้นด้วยความดูแลของป๋าดอนด้วย นอกจากใจดีแล้วยังมีความรู้เรื่องแมวๆเป็นอันมาก รู้นิสัยของแต่ละตัว รู้ความต้องการของแมว รู้จักการเล่นกับแมว ถ้าติดขัดเรื่องแมวแล้วล่ะก็ ถามป๋าดอนไม่ผิดหวังสักครั้ง

อย่าว่าแต่แมวเลย แม่น้ำหวานน้องสาวพี่อ้วนก็ติดป๋าดอน เมื่อมาบ้านที่ไรพี่อ้วนซึ่งเป็นแมวกับน้องน้ำหวานที่เป็นเด็กต้องมานัวเนียอยู่ด้วย ป๋าดอนของแม่อ้วนกับอาดอนของน้ำหวานต้องเอาใจทั้งคนทั้งแมว อาดอนมีกลเม็ดในการรับมือกับคำถาม “ทำไม” ได้อย่างคล่องแคล่ว เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคักอยู่กับอาดอน ด้วยคำถาม อะไรเอ่ยที่อาดอนสรรหามาทายไม่เคยซ้ำกันสักครั้ง

แม้แต่กิ้งกืออาดอนยังเอามาทายปัญหาให้น้ำหวานชอบใจ ลีลาการแสดงของอาดอนนั้นไม่แพ้ใครที่ไหน กิ้งกือมี 100 ขา ตอนข้ามถนนกิ้งกือใช้กี่ขา เฉลย ใช้ 99 ขา อีกขาหนึ่งยกขึ้นขอทาง…ท่ากิ้งกือโบกมือ หรือโบกขาขอทางข้ามถนนของอาดอนนั้น เจ้าตัวเล็กชอบใจยิ่งนัก ขอให้อาดอนแสดงแล้วแสดงอีก

สำหรับหน้าที่ป๋าของแมวนั้น ป๋าดอนก็ทำหน้าที่ไม่บกพร่อง แมวข้างถนน แมวในบ้าน แมวบนตึก แมวที่ไหนๆป๋าดอนก็ดูแลได้ ไม่เลือกว่าแมวมีเจ้าของหรือแมวจร ป๋าดอนสงเคราะห์เท่าที่สามารถทำได้เสมอๆ

ถึงแม้ป๋าดอนจะเป็นป๋าของแมว แต่ป๋าดอนไม่เคยมีแมวเองเลย เพราะป๋าดอนพักอยู่ที่ใดก็ไม่เคยเป็นที่เหมาะกับการเลี้ยงแมว หอพัก คอนโด ที่เคยอยู่ไม่มีที่ไหนให้เลี้ยงแมว ป๋าดอนฝันอยากเลี้ยงแต่ก็ได้แค่ฝัน คนโสดที่อาศัยห้องเช่าตามหอพักหรือคอนโดเป็นอาจิณอย่างป๋าดอน ไม่มีที่สำหรับแมวเลย

ผมร่วมงานกับป๋าดอนอยู่หลายปี ได้รับน้ำใจช่วยดูแลลูกๆนับตั้งแต่แม่อ้วนเป็นต้นมาอย่างมากมาย จะว่าไปแล้ว ป๋าดอนก็คือป๋าของลูกๆของผมแทบทุกตัว โดยเฉพาะแม่อ้วนนั้น โตมากับมือป๋าดอนก็ว่าได้

เมื่อภารกิจในชีวิตต้องห่างกันไปตามธรรมดาโลก ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามวิถีทางของชีวิต ป๋าดอนก็มีหนทางชีวิตของตนเอง เดินไปตามความฝัน ไปสร้างอาณาจักรของตัวเอง แต่ถึงไม่เจอกันนานพอสมควรแล้ว ผมก็ยังนึกถึงป๋าดอนของหมียวๆ ป๋าดอนของแม่อ้วน อาดอนของลูกสาว

ผมแน่ใจว่า ตอนนี้ป๋าดอนคงเป็นป๋าของแมวๆทั้งหลายอยู่ ณ มุมใดมุมหนึ่งเป็นแน่แท้.

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไอ้เกเร : ผู้ร้ายที่กลายเป็นพระเอก (2)
• ทาโร่ ซามูไรแม่ลูกอ่อน (5)
• ศึกแม่ลูกอ่อน (1)
• มาด้วยกัน ไปด้วยกัน (0)
• ตูบซีเมนต์กลางป่าตึกที่มีฝูงแมวน้อยวิ่งเล่น (2)

ถ้าเอ่ยชื่อ “ฟ้า” ให้ใครสักคนได้ยิน คนๆนั้นก็ย่อมจะรู้จักคนชื่อฟ้าสักคนแน่นอน เพราะคนชื่อฟ้ามีมากมายในประเทศไทย ซึ่งอาจจะไม่ใช่ฟ้าที่เรากำลังจะคุยกับเธอในที่นี้ แต่ถ้าเอ่ยชื่อฟ้า ธาริณี เลิศธนสาร หลายคนก็คงรู้จัก แล้วถ้าบอกว่าฟ้า ธาริณี เลิศธนสาร หญิงสาวที่รักแมว หลายคนก็รู้จักและหลายคนก็ไม่รู้จัก…

ด้วยเหตุที่มีทั้งคนรู้จักและไม่รู้จัก ดังนั้น ราชอาณาจักรแมว บล็อกแมวน้องใหม่หัวใจสะออนจึงพาคนที่ยังไม่รู้จักไปรู้จักฟ้า และคนที่รู้จักก็จะรู้จักมากยิ่งขึ้น ผ่านบทสัมภาษณ์ต่อไปนี้

ราชอาณาจักรแมว : สงสัยว่า ชื่อฟ้าเฉยๆนี่ไม่ดีเหรอ ทำไมจึงต้องมาเป็นฟ้า แม่แมวเหมียว (เริ่มต้นด้วยการแกว่งปากหาเล็บแมว เหอๆ)
ฟ้า: จริงๆ เคยเลี้ยงตั้งแต่ตอนเด็กๆ มีแมวที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาในบ้าน แล้วก็ออกลูกออกหลานเต็มไปหมด แต่กลัวคนเอาไปปล่อยก็เลยแอบเอามันไปไว้ในห้องเก็บของชั้นลอย ที่นั่นที่ไม่ค่อยจะมีคนเข้าไป แล้วก็แอบเอาน้ำ เอาข้าวไปให้มันกิน มีอยู่วันหนึ่งฟ้าไปเล่นกับแมวอยู่ที่ชั้นลอยนานมาก พ่อแม่ตาม ตามหากันจ้าละหวั่น ไม่เจอ คงนึกว่าลูกสาวโดนใครอุ้มไป เป็นเรื่องเป็นราว (หัวเราะชอบใจ) จึงต้องเลิกเลี้ยงไป

ราชอาณาจักรแมว : แล้วมาเลี้ยงอีกทีเมื่อไหร่
ฟ้า: มาเริ่มเลี้ยงจริงๆจังๆก็เมื่อสามสี่ปีมานี้เองค่ะ แต่ก่อนที่จะมาเลี้ยงแมวก็เลี้ยงสุนัขมาตลอด ที่เลี้ยงแมวก็เพราะ มีอยู่วันหนึ่งบังเอิญไปบ้านลูกค้า เขาเลี้ยงแมวเปอร์เซียสีเทาอยู่ค่ะ น่ารักมากๆ เห็นแล้วก็ปิ๊งเลย อยากได้บ้าง ก็ออกตามล่าหาแมวค่ะ จะเอาแมวเปอร์เซียสีเทาให้ได้.. แต่ก็แห้ว หาไม่ได้ค่ะ ได้เปอร์เซีย silver tabby มาแทน

ราชอาณาจักรแมว : มันเหมือนกันรึเปล่าล่ะเนี่ย
ฟ้า: ก็หยวนๆ มีสีเทาๆ เหมือนกัน ตั้งชื่อให้ว่า นุ่มนิ่ม ค่ะ เรื่องชื่อนี่ก็มีเบื้องหลังเหมือนกัน ได้มาก่อนแมวอีกนะ เป็นชื่อตุ๊กตาตัวโปรด ที่เปื่อยจนจนแม่ต้องแอบเอาไปทิ้ง เลยตั้งใจว่าได้แมวมาต้องให้ชื่อนุ่มนิ่มให้ได้ แต่พอได้มา หนึ่งตัว ก็กลัวเขาจะเหงา เพราะเราก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ช่วงนั้นต้องออกไปเรียน กว่าจะกลับก็เย็นบ้าง ค่ำบ้าง เลยจะหาเพื่อนให้สักตัว พอกับที่แฟนได้แมวจากคนรู้จักมา คือเขาจะเลิกเลี้ยง เลยขายต่อมาให้ ก็ได้เปอร์เซียสีขาวตัวผู้มาเป็นคู่กัน ตอนนั้นแหละฟ้าก็เลยยึดแมวมาเลี้ยงเองเลย ตั้งชื่อว่า ซาลาเปา เพราะหน้ามันบานเหมือนซาลาเปามากๆ แถมยังสีขาวอีกด้วย

ราชอาณาจักรแมว : เลี้ยงเปอร์เซียยุ่งยากไหม
ฟ้า: ตั้งแต่เริ่มเลี้ยงฟ้าก็ต้องหา ข้อมูล ความรู้ต่างๆ มาศึกษา จะได้รู้ว่าต้องเลี้ยงยังไง ส่วนมากก็ทาง internet นี่
แหละค่ะ ข้อมูลเยอะดี

ราชอาณาจักรแมว : เห็นว่าทำฟาร์มแมวด้วย ทำไมจึงอยากทำขึ้นมา
ฟ้า: เกิดจากการหาข้อมูลเรื่องเลี้ยงแมวนั่นแหละค่ะ นอกจากอ่านข้อมูลต่างๆ ก็ชอบนั่งดูแมวตามฟาร์มต่างๆ ใน website แล้ววันหนึ่งก็คิดกับแฟนว่า ทำไมเราไม่ทำฟาร์มเองบ้างนะ จะได้มีแมวเยอะๆ เต็มบ้าน คงจะมีความสุขดี จึงลองๆ นั่งหาแมวสวยๆ จากที่นู่นที่นี่ เพื่อจะเอามาเป็นพ่อแม่พันธุ์ ค่อยๆ เก็บเงินซื้อทีละตัว สองตัว จนตอนนี้ก็มีอยู่ หลายตัวเหมือนกันค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : มีความสุขสมใจนึกไหม ที่มีแมวหลายตัว
ฟ้า: ก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิดเลยค่ะ ตอนนี้ที่บ้านทำเป็นห้องสำหรับแมว หนึ่งห้อง.. เมื่อไหร่ก็ตามที่เข้าไปในห้องนั้น บางตัวก็จะเข้ามาหา บางตัวก็จะร้องให้อุ้ม..ถ้านั่งลงกับพื้น บรรดาลูกๆ ทั้งหลายก็จะวิ่งเข้ามา นอนทับขาบ้าง ยืนเกาะไหล่บ้าง ยืนมองหน้าเหมือนจะบอก แม่อุ้มหนูหน่อย.. มีความสุขจริงๆ ค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : คิดถึงแมวที่คนเขาซื้อไปไหม
ฟ้า : จริงๆ ตอนที่ขายลูกแมวครอกแรกไป ก็ทำใจอยู่นานค่ะ กะจะไม่ขายแล้วด้วยซ้ำ แต่คนที่จะซื้อเขาก็อยากได้มากๆ เราก็อยากเก็บมากๆ เขาโทรมาถาม เมล์มาถาม อยู่หลายครั้งเลยค่ะ จะให้เราขายให้ได้ สรุปแล้วต้องทำใจขายไปค่ะ เพราะแฟนมาอธิบายให้ฟังว่า เราตั้งใจจะทำเป็นฟาร์ม จะมาเก็บเพราะไม่อยากขายแบบนี้ไม่ได้นะ เราเลี้ยงหลายตัว ยังไงก็เลี้ยงดีสู้คนที่เค้าเลี้ยงน้อยๆ ไม่ได้หรอก ก็เลยต้องทำใจ ขายไปค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : ทำใจนานน่ะสิ
ฟ้า : ค่ะ วันที่เค้ามารับ เห็นนุ่มนิ่ม (แม่แมว) มองลูกแบบเศร้าๆ ฟ้าก็เศร้าไปด้วย คืนนั้นนอนคิดทั้งคืนเลยค่ะ อยากไปขอลูกแมวคืน พี่คนที่ซื้อไปดูเหมือนจะรู้ว่าเราก็รักลูกแมวมาก เขาก็ติดต่อมาบ่อยๆ ค่ะ โทรหรือส่งเมล์มาบอกเกือบทุกวัน ว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง วันนี้ถ่ายรูปใหม่มา ส่งมาให้ดูนะ วันนี้เค้า น้ำหนักเท่าไหร่แล้ว กินอะไรเป็นบ้างแล้ว ก็เริ่มรู้สึกดีค่ะ ที่คนที่เขาเอาไป เค้าเลี้ยงได้ดีกว่าเราจริงๆ

ราชอาณาจักรแมว : ไม่กลัวบาปหรือ ขายชีวิตสัตว์ เหมือนพรากลูกจากแม่
ฟ้า : บางคนคิดว่าการขายชีวิต เหมือนการพรากลูกพรากแม่.. แต่ถ้าดูสัญชาติญาณของแมวจริงๆ พอลูกโต แม่แมวก็จะไม่ค่อยมาดูแลแล้ว เขาไม่ได้มีจิตใจเหมือนคนที่ว่าจะต้องดูแลกันไปตลอดชีวิต พอลูกแมวโต แม่แมวบางตัวก็ลืมลูกตัวเองด้วยซ้ำค่ะ ดังนั้นถ้าเรามอบชีวิตน้อยๆ นี้ ให้กับคนที่เขาสามารถดูแลได้ดี ดูแลเขาไปจนตลอดชีวิต จะไม่ดีกว่าเหรอคะ…คนทำฟาร์มที่ฟ้าเคยคุยด้วยรวมทั้งตัวฟ้าเอง ก็ไม่ได้คิดที่จะหากำไร หรือผลประโยชน์จากแมวหรอกค่ะ แค่เขาอยากที่จะพัฒนาสายพันธุ์แมว อยากที่จะเลี้ยงแมว อยากที่จะทำงานอะไรที่ตัวเองได้ทำแล้วมีความสุข ความสุขของฟาร์มแมวอย่างเรา คือการได้เห็นลูกๆ ที่เราเลี้ยงเขาขึ้นมา ได้ไปอยู่ในมือคนที่รักเขา ดูแลเขาได้อย่างดี ได้เห็นรอยยิ้ม ได้เห็นความสุขของคนที่เอาไปเลี้ยงทุกๆ คน เมื่อมารับแมว หน้าตาเขาจะยิ้มแย้ม ดีใจ เมื่อเห็นลูกแมวตัวใหม่ฟ้าอยากให้ทุกๆ คนรู้สึกกับแมวของตัวเองเหมือนวันแรกที่มารับเขาไปเลี้ยง แล้วคุณจะมีความสุขกับการเลี้ยงแมวค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : ทีนี้ขอย้อนมาถึงเรื่องการดูแลแมว มีหลายๆตัวดูแลยากไหม ท่าจะยุ่งพิลึก
ฟ้า: ก็ยากระดับหนึ่งค่ะ โดยเฉพาะเรื่องขนและการทำความสะอาด แมวแตละตัวจะได้อาบน้ำประมาณอาทิตย์ละครั้งค่ะ ก็ต้องอาบกันทุกวันเพราะมีหลายตัว บางตัวก็โกนขนออก จะได้รักษาความสะอาดง่าย เป่าขนแห้งเร็วหน่อย แล้วเค้าก็จะได้ไม่ร้อนด้วยค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : มีทะเลาะกันบ้างไหมล่ะ ลูกๆของฟ้าน่ะ จัดการดูแลยังไงบ้าง
ฟ้า: มีหลายตัวอยู่ในห้องเดียวกัน ก็ต้องมีกรงค่ะ เวลาปล่อยก็จะปล่อยออกมาเป็นชุดๆ เช่น ถ้าปล่อยตัวเมีย ก็จะไม่ปล่อยตัวผู้ หรือไม่ก็ปล่อยตัวเมียในห้อง ปล่อยตัวผู้นอกห้อง ป้องกันไม่ให้เค้ามาผสมกันมั่วค่ะ ถ้าคู่ไหนไม่ถูกันก็ปล่อยคนละเวลา จะได้ไม่มาทะเลาะกันค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : แมวนิสัยเหมือนคนไหม คือ ดีบ้างเสียบ้างแบบนี้
ฟ้า: นิสัยแต่ละตัวต่างกันค่ะ บางตัวก็ขี้อ้อน บางตัวก็หยิ่ง ต้องเลี้ยงไปเรื่อยๆ แล้วจะรู้นิสัยของเขาเองค่ะ ว่าตัวไหนชอบให้เราทำอะไร ตัวไหนไม่ชอบอะไร บางตัวให้อุ้มท่านี้ได้ แต่ถ้าเปลี่ยนไปอุ้มอีกท่าก็จะไม่ยอมทันที แบบนี้ก็มีค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : เขาบอกว่า คนเราผู้หญิงมาจากดาวศุกร์ ผู้ชายมาจากดาวอังคาร แล้วแมวมาจากดาวไหน(จะรู้ไหมเนี่ยะ) คือตัวผู้กับตัวเมียนิสัยต่างกันไหม เช่น ใครอ้อนกว่ากัน
ฟ้า: ก็มีคนถามเหมือนกันว่าตัวผู้ กับ ตัวเมียใครขี้อ้อนกว่ากัน ฟ้าว่าเรื่องเพศไม่ค่อยมีส่วนเท่าไหร่ เพราะที่บ้านตัวผู้หรือตัวเมียก็อ้อนพอๆ กัน แล้วแต่นิสัยของแต่ละตัวมากกว่าค่ะ หรืออย่างบางคนถามว่า จะเริ่มเลี้ยง จะเลี้ยงตัวผู้หรือตัวเมียดี ฟ้าว่าเลี้ยงเพศไหนก็ได้ค่ะ แต่ถ้าใครคิดว่าอนาคตจะมีเพิ่มแน่ๆ ฉันไม่เลี้ยงตัวเดียวหรอก ก็จะให้ข้อมูลไว้แล้วตัดสินใจเอาเองดีกว่าค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : ทีนี้ (อะแฮ่ม…แฝงนัยเจ้าเล่ห์ในคำถาม) ต้องมีตัวผู้มากกว่าตัวเมียใช่ไหม (ถามนำๆ เหอๆ)
ฟ้า: ก็ควรจะมีตัวผู้ตัวเดียว ตัวเมียมีหลายตัวได้ เพราะถ้าตัวผู้อยู่ด้วยกัน พอเป็นหนุ่ม แล้วเขาฮีท บางตัวก็ทะเลาะกันค่ะ เหมือนแย่งความเป็นใหญ่กัน แย่งตัวเมียอะไรแบบนี้ เหมือนเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ อีกอย่างก็คือ ถ้าเลี้ยงตัวผู้ ต้องทำใจไว้หน่อยนะคะว่า บางตัวเมื่อเค้าฮีทเค้าจะสเปรย์ไปทั่ว คือฉี่ไว้น่ะค่ะ เป็นการแสดงอาณาเขตค่ะ อาณาจักรของข้าใครอย่าแตะ (แต่ไม่ได้เป็นทุกตัวนะคะ)

ราชอาณาจักรแมว : ที่นี้ อยากรู้ว่า เวลาแมวคลอดต้องช่วยจัดการอย่างไรบ้าง
ฟ้า : แมวนี่นะคะ ส่วนมากจะคลอดตอนกลางคืนค่ะ บางตัวก็คลอดแล้วดูแลลูกไม่เป็น ถ้าคนไม่ช่วย บางทีลูกแมวก็ไม่รอดค่ะ ก็เลยต้องนับวันที่ขาจะคลอด แล้วนั่งเฝ้าเลยค่ะ ดึกๆ สะดุ้งตื่นเมื่อไหร่ ต้องรีบมาดูว่าคลอดรึยัง บางทีหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืนแต่ก็ไม่คลอด บางตัวก็คลอดตั้งแต่สามสี่ทุ่ม ไปเสร็จเอาเกือบเช้าก็มีค่ะ ก็ต้องนั่งเฝ้าเค้าจนตลอด มีตัวหนึ่งคิดว่าเค้าคลอดหมดแล้ว คือคลอดตั้งแต่สี่ทุ่ม ถึงตีสาม นึกว่าออกมาหมดแล้ว พอตื่นเช้ามา เจอลูกแมวอีกตัวหนึ่งนอนอยู่ที่พื้น ตัวเย็นเชียวค่ะ เกือบไม่รอดแต่ก็รอดค่ะ เป็นบทเรียนว่าต้องให้แน่ใจก่อนว่าเค้าคลอดเสร็จแล้ว จึงจะไปนอนได้

ราชอาณาจักรแมว : เป็นหมอตำแยแมวก็ต้องทนเหมือนกันน่ะนี่
ฟ้า : ค่ะ ก็พอสมควร

ราชอาณาจักรแมว : แมวหลายๆตัว จ่ายแต่ละเดือนมากไหม จ่ายอะไรหลักๆบ้าง
ฟ้า : ค่าใช้จ่าย หลักๆ ก็จะมีค่าวัคซีน ส่วนมากจะสำหรับลูกแมวค่ะ ค่าอาหาร ค่าทรายแมว ส่วนค่ายาหรือค่าหาหมอไม่ค่อยมีเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยจะป่วยเป็นอะไรกัน หรือถ้าป่วยเช่น ท้องเสีย ก็จะรักษาเบื้องต้นเองก่อน ให้กินยาน้ำไดเซนโต้ของเด็กค่ะ ดูอาการซัก 2-3 วัน ถ้าไม่หายค่อยพาไปหาหมอค่ะ ส่วนมากถ้ามีอาการอะไรผิดปกติ ก็จะปรึกษาพี่ๆ ฟาร์มแมวด้วยกัน แล้วก็ลองทำตามที่เค้าแนะนำดูก่อน หรือแมวบางตัวที่ซื้อมาจากฟาร์มอื่นเค้าจะมีหมอประจำมาตั้งแต่เกิดค่ะ ก็จะปรึกษากับหมอประจำของเค้าก่อน แต่ถ้าแมวที่ไม่มีหมอประจำ ก็จะพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลสัตว์ ม.มหิดล ศาลายา ค่ะ หมอที่นั่นน่ารักค่ะ รักษาดี อธิบายข้อสงสัยอะไรได้ละเอียดดีค่ะ เอาใจใส่ดีค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : ที่นี้ อยากทราบว่า ทำไมทำเว็บแมว เห็นว่าเป็นขาประจำของ Cat and Kitten Story.com อยู่ก่อน
ฟ้า: จริงๆ ฟ้าก็เป็นคนนึงที่เคยเล่นเว็บ cat4love (ที่ปิดไปแล้ว) แล้วก็ย้ายมาเล่นที่ c&k (เว็บป้ากบ) ก็รู้สึกดีที่ได้คุยกับคนรักแมวด้วยกัน แล้วพอดีมีเพื่อนเค้าอยากให้มีเว็บขึ้นมาเพื่อรวมคนรักแมวให้มาคุยกันสนุกๆ เพิ่มขึ้นมาอีกซักเว็บ CathomeOnline ก็เลยถูกสร้างขึ้นค่ะเป้าหมายก็ไม่ได้วางอะไรไว้มากค่ะ แค่สร้างเว็บนี้ขึ้นมาเพื่อให้คนรักแมวได้มีที่สำหรับคุยกัน แลกเปลี่ยนความรู้ ความคิดต่างๆ กันเพิ่มขึ้นอีกที่หนึ่งค่ะ ก็หวังว่าคนที่เข้ามาจะได้รอยยิ้ม หรือ ความรู้ต่างๆ กลับไปบ้างค่ะ ฟ้าเรียนมาทางด้าน computer แต่ยังเขียนเว็บไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่หรอกค่ะ ก็มี website ของฟาร์มเป็นของตัวเอง คือ www.numnimo.com ในนั้นก็จะมีหน้า webboard อยู่ด้วย ส่วนมากก็จะมีแต่คนเข้ามาถามราคาแมว ถามวิธีเลี้ยงแมว อะไรพวกนี้มากกว่า ไม่ค่อยจะมีใครเข้ามาพูดคุย มาโพสรูปน่ารักๆ หรือมาคุยเรื่องแมวกันแบบสนุกๆ จึงทำ Cathome อย่างที่บอกนั่นแหละค่ะ

ราชอาณาจักรแมว : มีอะไรจะฝากถึงคนรักแมวบ้าง
ฟ้า: มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฟ้าอยากจะฝากค่ะ คือมีคนชอบมาถามว่าตัวนี้เป็นพันธุ์แท้ หรือพันธุ์ผสม เป็นพันธุ์อะไรกันแน่.. ว่าหากคุณเอาแมวสักตัวมาเลี้ยง อยากจะให้เลี้ยงเขาอย่างดีค่ะ รักเขามากๆ ไม่ว่าจะเป็นพันธุ์อะไร พันธุ์แท้ หรือพันธุ์ผสมเขาก็รักเราเหมือนกันค่ะ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพันธุ์ผสมแล้วเขาจะรักเราน้อยลง ถ้าคุณกำลังจะหาแมวสักตัวมาเลี้ยง.. คิดก่อนนะคะ อย่าซื้อมาเลี้ยงตามแฟชั่น หรือตามคนอื่น ถ้าคุณไม่ได้คิดจะเลี้ยงเขาจริงจัง เพราะแมวอายุยืนนะคะ เป็นสิบๆ ปี เหมือนเลี้ยงเด็กคนหนึ่งเลยล่ะ มีค่าใช้จ่ายระดับหนึ่ง ถ้าคุณไม่แน่ใจว่าจะเลี้ยงเขาได้รึเปล่า อย่าเพิ่งเอามาเลี้ยงเลยค่ะ เพราะเมื่อคุณเลือกเขามาเลี้ยงแล้ว เขาก็จะรักคุณ แต่เมื่อวันใดที่คุณเบื่อ หรือไม่อยากเลี้ยงเขาแล้ว คุณเอาไปให้คนอื่น หรือคุณเอาไปปล่อย เขาก็ยังรักคุณแต่เขาก็ต้องไปอยู่กับคนอื่นหรือไปอยู่ที่ไหนโดยที่เลือกไม่ได้เลย.. สงสารเขาเถอะค่ะ.
.


.
.

………………………………………………………….

ข้อมูลฟาร์มแมวของฟ้า

ฟาร์มนุมนิโม่ (Numnimo) เปิดเมื่อปี 2549 ชื่อฟาร์มมาจากชื่อแม่แมวตัวแรกคือนุ่มนิ่ม เจ้าของฟาร์มบอกว่า เติมคำว่า “โม่” ลงไปให้มันดูน่ารักๆ ขึ้น

ท่านที่สนใจสามารถเข้าชมภาพลูกแมวที่ขาย หรือข้อมูลของฟาร์ม ได้ที่

 http://www.numnimo.com ที่อยู่ของฟาร์มคือ ถ.บางบอน1 ใกล้เซ็นทรัลพระราม 2 ติดต่อได้ที่โทรศัพท์เบอร์ 081-3582239 หรือ 081-1446224

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไอ้เกเร : ผู้ร้ายที่กลายเป็นพระเอก (2)
• ศึกแม่ลูกอ่อน (1)
• พี่อ้วนถ่ายรูป (0)
• ป๋าดอน (0)
• บันทึกถอยหลังถึงแม่อ้วนลูกป๋า (2) (1)

CAT IN MIND (CIM) จึงหาโอกาสและได้รับโอกาสงามๆจากกบมาร่วมตีแผ่ความคิด ความรู้สึก เรื่องราวแมวๆ เพื่อให้เพื่อนๆทาสแมวทั้งหลายได้รับรู้ประสบการณ์ร่วมกัน

CIM: อยากทราบว่าเป็นกบอยู่ดีๆทำไมมาเลี้ยงแมว

กบ: เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่มีแมวจรมาคลอดลูกที่ระเบียงหลังห้องนอนค่ะ ต่อมาก็คาบลูกตัวที่แข็งแรงไป ทิ้งไว้ หนึ่ง ตัว กบก็เลยไปหาซื้ออาหารมาให้กินทุกวัน ตอนแรกลูกแมวไม่ยอมให้เข้าใกล้ พอคุ้นเคยก็ยอมให้จับ เราก็เลี้ยงเค้าไว้ในบริเวณรั้วบ้าน มีอยู่วันหนึ่งตอนไปทำงาน เขาเดินออกมาส่งเราหน้าบ้าน ด้วยความที่ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน ก็คิดว่าเค้าน่าจะเข้าบ้านได้เอง ไม่ได้คิดอะไร ทั้งๆ ที่ตอนนั้นลูกแมวยังไม่ประสีประสา พอกลับมาตอนเย็นภาพที่เห็น ลูกแมวโดนรถทับหัวแบะตายตรงหน้าบ้าน รู้สึกเศร้ามาก เสียใจ คิดอยู่เสมอว่าเป็นความผิดของตัวเอง CIM: กว่าจะทำใจได้ก็นานสิ

กบ: ทำนองนั้นแหละค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เลี้ยงอีก จนกระทั่งผ่านไปราวๆ 5 เดือน มีแมวจรตัวหนึ่ง ตอนหลังกบตั้งชื่อให้ว่า น้องเหมียว มาป้วนเปี้ยนแถวบ้าน เป็นแมวสีขาวดำ สวย น่ารักมาก กบเลยคอยให้อาหารอยู่เสมอ จนเริ่มคุ้นเคยก็ให้เข้าบ้านบ้าง ผ่านไปประมาณ 2 เดือน น้องเหมียวก็หายไปจากบ้าน 2 อาทิตย์ กลับมาในสภาพย่ำแย่มาก หายใจหอบ เลยพาไปหาหมอ ปรากฏว่าน้องเหมียวตั้งท้อง กระบังลมก็ฉีก ต้องผ่าตัด ตอนที่ฝากคุณหมอไว้ที่ รพ. ก่อนผ่าตัด ก็คลอดลูกออกมา 3 ตัว แต่เพราะสุขภาพไม่แข็งแรง แกไม่มีนมให้ลูก ลูกตายหมดเลย พอผ่าตัดแล้วกบก็พากลับมารักษาตัวที่บ้าน จนแผลหายเป็นปกติ นั่นคือที่มาของการเลี้ยงแมวค่ะ

CIM: แล้วตอนนี้มีแมวอยู่ในครอบครองกี่ตัว

กบ: 11 ตัวค่ะ

RCB: แล้วการดูแลแมวหลายๆตัวยุ่งยากไหม

กบ: กบว่าแมวเป็นสัตว์ที่ดูแลง่ายมากค่ะ แค่เตรียมอาหาร น้ำ แล้วก็กระบะทรายให้ เขาก็สามารถดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ตามธรรมชาติ กบจะเลี้ยงแมวแบบปิด คือไม่ปล่อยออกไปข้างนอก เพราะข้างบ้านเลี้ยงปลา นก แล้วก็หมา กลัวว่าจะมีปัญหากันค่ะ กบจะมีบ้านแมวหลังเล็กๆ อยู่ภายในบริเวณรั้วบ้าน ตอนกลางวันจะให้แมว 7 ตัว อยู่ในบ้านหลังนั้น ส่วนอีก 4 ตัว กบจะเลี้ยงไว้ในบ้าน ที่ต้องแยกเพราะว่าเค้าไม่ถูกกันค่ะ ที่บ้านแมวกบก็จะติดพัดลม ติดไฟ ด้านบนหลังคาก็จะติดสปริงเคิ้ลสำหรับฉีดน้ำถ้าอากาศร้อน แต่พอตอนกลางคืนกบจะเก็บแมวทั้ง 7 ตัวเข้ามาอยู่ในบ้านค่ะ แล้ว 4 ตัวในบ้านก็จะให้เข้าไปอยู่ในห้องส่วนตัวของเค้า เพราะฉะนั้นตอนกลางคืน ในบ้านก็จะครึกครื้น โครมครามเล็กน้อย มีแมวเฝ้ายามให้ทั้งคืน (หัวเราะ)

CIM: แมวแต่ละตัวมีนิสัยต่างกันมากไหม

กบ: แตกต่างกันมากค่ะ บางตัวขี้รำคาญไม่ชอบให้อุ้ม บางตัวก็อ้อนสุดฤทธิ์ บางตัวก็ชอบทำตัวกร่างเป็นจ่าฝูง บางตัวก็ซนยังกับลิง แต่โดยรวมเราต่างก็รักและเข้าใจกันค่ะ กบก็ค่อนข้างมีความสุขกับการได้อยู่กับทุกตัว

CIM: มีปัญหากับเจ้าพวกนี้ไหม

กบ: ก็มีค่ะ ปัญหาเกิดช่วงที่แมวยังเล็กคือโรคภัยไข้เจ็บ ช่วงเริ่มต้นการเลี้ยงแมวเด็กค่อนข้างมีปัญหามาก เนื่องจากว่าบางครั้งแมวที่เรารับมาเลี้ยงสุขภาพอาจจะไม่แข็งแรงอยู่แล้ว แต่เราไม่รู้ พอเค้าเจ็บป่วยเราก็พาไปรักษาอย่างเต็มที่ แต่บางตัวก็ไม่รอดแล้วโรคร้ายเหล่านั้นยังไปติดตัวอื่นที่เราเลี้ยงไว้ก่อนหน้านั้นแล้วอีกด้วย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กบเสียใจมากที่แมวที่เรารักทยอยตายไปทีละตัวสองตัว อาจเป็นเพราะเรายังใหม่และขาดประสบการณ์ แต่พอผ่านช่วงนั้นไป พอแมวเราโตแล้ว มีการฉีดวัคซีนอย่างสม่ำเสมอ สุขภาพก็แข็งแรงและก็ไม่มีปัญหาเรื่องโรคภัยไข้เจ็บมาจนทุกวันนี้ค่ะ

CIM: อยากจะให้ช่วยแนะนำเพื่อนๆที่อาจจะกำลังเลี้ยงแมวใหม่ๆ หรืออาจได้แมวตัวใหม่มาเลี้ยง ว่าควรจะดูแลแมวอย่างไรดี

กบ: อยากจะแนะนำว่า หากใครที่ได้รับหรือเก็บแมวจากที่อื่นมาเลี้ยง อยากให้แยกกับแมวที่บ้านก่อน รอดูสักสองสัปดาห์ว่าเค้าเจ็บป่วยหรือเปล่า เพราะโรคที่แฝงมามักจะแสดงอาการหลังจากป่วยไปแล้ว 2 สัปดาห์ เมื่อเรามั่นใจว่าเค้าไม่มีโรคแฝง ค่อยนำมาเลี้ยงรวมกับแมวที่เรามีอยู่เดิมค่ะ

RCB: นอกจากเรื่องเจ็บป่วยแล้วมีปัญหาอื่นอีกไหม กบ: ก็มีเรื่องแมวตัวผู้ค่ะ บางครั้งจะฉี่เลอะเทอะ แต่ปัญหาเหล่านี้แก้ได้ค่ะ ถ้าเราพาเค้าไปทำหมัน ที่ๆ เค้าเคยฉี่ไว้ก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ให้หมดกลิ่น เค้าก็จะไม่กลับไปฉี่บริเวณนั้นอีก แต่อย่าปล่อยทิ้งไว้นานนะคะ ไม่อย่างนั้นแล้วมันจะกลายเป็นนิสัยที่แก้ไม่ได้ค่ะ ส่วนปัญหาที่เกิดกับคนก็มีบ้างค่ะ เช่นปัญหาเรื่องขนแมว ที่อาจทำให้เราเป็นภูมิแพ้ได้ กบก็แก้ปัญหาด้วยการซื้อเครื่องกรองอากาศแบบดีๆ มาใช้ในบริเวณบ้านค่ะ ก็สามารถช่วยเรื่องขนแมวไปได้เยอะเลยค่ะ

CIM: คุณแมวๆที่มีอยู่ใช้ค่าใช้จ่ายเยอะไหม

กบ: ถ้าเป็นในส่วนของอาหารกับทรายอนามัย ก็ตกราวๆ เดือนละ 2,000 ถึง 2,500 บาทค่ะ ส่วนวัคซีน กบก็ฉีดวัคซีนรวม กับพิษสุนัขบ้าให้แมวทุกตัวในบ้าน ทุกปีค่ะ ปีละครั้งต่อตัว ค่าใช้จ่ายตรงนี้จะเสียไม่มาก

CIM: มีคุณหมอประจำบ้านด้วยใช่ไหม

กบ: ค่ะ คุณหมอที่คอยดูแล คือคุณหมอที่อยู่โรงพยาบาลสัตว์กาญจนบุรีค่ะ คุณหมอน่ารักมาก ดูแลเอาใจใส่แมวอย่างดี ค่ายา ค่ารักษาก็ไม่แพงเหมือนใน กรุงเทพฯ มีอะไรก็โทรถาม โทรปรึกษาได้ตลอด เนื่องจากแมวที่บ้านเยอะ คุณหมอเลยค่อนข้างจะคุ้นเคยกัน เหมือนมีสิทธิพิเศษ (หัวเราะชอบใจ)

CIM: ทีนี้ขอถามเรื่องทำเว็บบ้าง นึกยังไงถึงมาทำเว็บแมว

กบ: คือกบก็ชอบทำเว็บไซด์อยู่แล้วแต่ไม่เก่งเท่าไหร่นะคะ กบก็เคยคิดอยากจะมีเว็บไซด์เกี่ยวกับแมวของตัวเองสักเว็บหนึ่ง เอาไว้พูดคุยกันกับเพื่อนๆ ที่รักแมวด้วยกัน มีแรงบันดาลใจมาจากเว็บ cat4love ด้วยค่ะ ที่นั่นเรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังแรกของกบเลย ได้รู้จักกับเพื่อนๆ มากมาย บางคนเคยเจอกัน ไปเที่ยวด้วยกันตามประสาคนรักแมว บางคนคุยกันทาง msn หรือโทรคุยกันทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำก็มีค่ะ หลังจากที่กบได้ทำเว็บของเราเองขึ้นมาก็รู้สึกดีใจว่าเราได้ทำในสิ่งที่เรารัก

CIM: คิดไว้ก่อนไหมว่าเว็บไซต์จะประสบความสำเร็จ

กบ: ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องโด่งดังหรือประสบความสำเร็จ แต่บังเอิญว่าช่วงนั้นเว็บ cat4love ได้ปิดตัวลง เพื่อนๆ หลายคนเลยบอกต่อๆ กันไปว่าให้ย้ายมาพูดคุยกันที่เว็บของกบ ทำให้ทุกวันนี้เว็บมีสมาชิกใหม่จำนวนมาก CIM: การดูแลเว็บไซต์นี่ยุ่งยากไหม กบ: เว็บกบเป็นอะไรที่ง่ายๆ สมัครง่ายๆ เพียงแต่ขอให้ใช้อีเมล์จริงในการสมัครเท่านั้น เพราะจะมีลิงค์ส่งไปทางอีเมล์ให้ยืนยันความเป็นสมาชิกอีกครั้ง ถ้าใครสมัครแล้วไม่มีอีเมล์ส่งไป หรือชื่อ login ที่สมัครมีอักขระพิเศษที่เข้าข่ายอยู่ในข้อห้าม ก็อาจจะมีปัญหาในการยืนยันความเป็นสมาชิก ตรงนี้ก็สามารถอีเมล์มาหา webmaster ได้ค่ะ ทางเราก็จะตรวจสอบและแก้ไขให้ ตอนเช้าๆ ของทุกวันกบก็จะมาคอยเช็คข้อความที่เพื่อนๆ โพสต์เข้ามาว่ามีอะไรไม่ดี หรือไม่เหมาะสมบ้าง ก็จะทำการลบ บางทีก็มีทะเลาะกันเหมือนกันค่ะ (หัวเราะ) แต่ต้องยอมรับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของบอร์ดสาธารณะ ถ้าไม่แย่จนเกินไปกบก็จะไม่ลบ แต่ถ้ามันเลวร้ายใช้คำพูดไม่เหมาะสมกบก็จะลบค่ะ

CIM: ปัญหาส่วนมากเป็นเรื่องอะไรบ้าง

กบ: ส่วนใหญ่ที่พบมักจะเป็นเรื่องการขายแมวแล้วก็มีปัญหากัน หรือการแจกแมวฟรี แล้วเอาไปขายต่อ ก็จะมีสมาชิกที่เจอประสบการณ์แบบนี้มาแชร์ มาบอกว่าสมาชิกคนไหนที่มีพฤติกรรมไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เหล่านี้บ้าง เรื่องพวกนี้บางครั้งเราควบคุมไม่ได้ เราไม่รู้ว่าใครเป็นอย่างไร ดังนั้นถ้าเพื่อนๆ คนไหนจะให้แมวฟรีก็ต้องตรวจสอบประวัติผู้รับให้ถี่ถ้วนก่อนยกแมวของเราให้เค้าไป หรือถ้าเพื่อนๆ คนไหนรับแมวที่คนอื่นให้มาเลี้ยงก็ขอให้เลี้ยงเค้าให้ดีที่สุด แต่ถ้าคิดว่าเลี้ยงไม่ไหวก็ขออย่าได้รับมาเลี้ยง เพราะมันจะกลายเป็นภาระของเพื่อนๆ แล้วพอเพื่อนๆ แก้ปัญหาไม่ได้ ก็คงจะต้องนำไปปล่อย หรือนำมาประกาศหาบ้านอีก

CIM: แล้วถ้าเผื่อเพื่อนๆสมาชิกเว็บจะมาเยี่ยมที่เมืองกาญจน์นี่จะรับไหวไหม

กบ: สบายมากค่ะ ยินดีต้อนรับ แล้วจะพาไปทัวร์เมืองกาญจน์ค่ะ

CIM: มีอะไรที่จะฝากถึงเพื่อนๆคอแมวอีกไหม

กบ: สำหรับคุณพ่อคุณแม่แมวมือใหม่ ที่ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการเลี้ยงแมวนะคะ สามารถเข้าไปอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับการเลี้ยงแมว หรือถ้ามีปัญหาอะไร เข้าไปพูดคุยกันได้ที่เว็บ catandkittenstory.com นะคะ เพื่อนๆ หลายท่านยินดีต้อนรับและพร้อมจะให้คำแนะนำเสมอค่ะ

*****

ปัจจุบัน (2552) กบกับครอบครัวทั้งคนทั้งแมว ย้ายจากกาญจนบุรีมาอยู่ที่สมุทรสาครแล้ว

*****

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไม่มีเรื่องในหมวดเดียวกัน เชิญอ่านเรื่องอื่นๆครับ

จั่วหัวเรื่องซะเป็นฝรั่งไปเลย ก็ไม่มีอะไรมาก ยุคนี้เขานิยมตั้งหัวเรื่องเป็นภาษาฝรั่ง ก็เลยลองกับเขาบ้าง ทั้งๆที่ไม่ค่อยกระดิก ต้องอาศัยถามอาจารย์ดิ๊ก (Dictionary) อยู่เรื่อยแหละครับ เอาเป็นว่าตอนพิมพ์รวมเล่มเป็นหนังสือค่อนเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นภาษาไทยก็แล้วกัน (หวังว่าจะได้พิมพ์อยู่หรอกน่า)

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องของแมวตัวหนึ่งที่ชื่อจักจั่น ชื่อละมุนๆอย่างนี้อย่านึกว่าเป็นเพศเมียนะครับ จักจั่นเป็นแมวเพศผู้ ขนฟู สีเทาดำ เป็นแมวพันธุ์เปอร์เซียร์แต่ Generation ไหนก็ไม่ทราบ เท่าที่ดูน่าจะผ่านการผสมข้ามพันธุ์อยู่บ้าง เพราะลักษณะไม่เหมือนแมวเปอร์เซียร์ที่เห็นทั่วไป

จักจั่นไม่ใช่แมวที่ผมเลี้ยงหรอกครับ เป็นแมวที่คลินิกของหมอสุเมธ ซึ่งเป็นคุณหมอประจำตัวแมวๆที่บ้านผม โดยเฉพาะแม่อ้วนต้นตระกูลแมวของบ้าน จะเป็นขาประจำคลินิกหมอสุเมธ ชนิดที่เรียกว่าทั้งนอกในไส้พุงหมอรู้หมด

ภาพ : ผมผู้เขียนกับลูกสาวถ่ายรูปกับจักจั่นและหมี
จักจั่นขนฟูๆตาสีส้มนั่นแหละครับ
……………………………………………………

จักจั่นมาอยู่กับหมอตั้งแต่เป็นลูกแมว ตอนนั้นหมอเพิ่งทำคลินิกใหม่ๆ ทำด้วยกันสองคนกับแฟนคือหมอวรรณ (โอ๊ะ! หมอวรรณจะว่าไหมนี่ เอาชื่อมาเปิดเผยโดยไม่ขออนุญาต ขออนุญาตตรงนี้เลยนะครับหมอ) ผมเองเป็นผู้ใช้บริการรุ่นแรกๆ พาแมวไปเยี่ยมหมอเป็นประจำ วันดีคืนดีไปเจอจักจั่นเข้า ตอนนั้นยังเป็นลูกแมว

“เอ้า ตัวนี้ลูกใครล่ะหมอ” ผมถาม เพราะมีลูกค้าพาลูกแมวไปหาหมอบ่อยๆ ฝากไว้บ้าง หมอก็ให้เดินเล่นในคลินิก

“สงสัยว่าจะเป็นลูกผมแล้วล่ะพี่” หมอตอบ “เจ้าของเขาไม่มาเอาคืน”

“เอ้า งั้นหมอก็โชคดีสิ สัตว์สี่เท้าสองเท้าเข้าบ้าน โบราณว่าเป็นบุญ” ผมบอก “แล้วก็เป็นบุญของเขาด้วยนะนี่ที่ได้อยู่กับหมอ”

หมอหัวเราะ ถามผมว่า “พี่จะเอาไปเลี้ยงไหมล่ะ เจ้าของเขาคงไม่ว่าหรอก”

“โอยไม่ไหวล่ะหมอ ที่มีอยู่ก็ล้นออกมานอกบ้านแล้ว” ผมโบกมือปฏิเสธ “แล้วไม่เคยเลี้ยงเจ้าขนฟูๆนี่ด้วย ผมถนัดแต่เลี้ยงแมวข้างถนน”

จักจั่นจึงเป็นแมวของหมอสุเมธกับหมอวรรณตั้งแต่นั้นมา เป็นแมวที่มีนิสัยเรียบร้อย ไม่วุ่นวาย ชอบนั่งบนเคาเตอร์ เมื่อเปิดประตูคลินิกเข้าไป น้อยครั้งที่จะไม่เห็นจักจั่นนั่งหรือไม่ก็นอนบนเคาเตอร์ด้านหน้า เมื่อคนนั่งรอหมอ จักจั่นก็นั่งนิ่งมองคนเช่นกัน ขนฟูๆเต็มหน้า เห็นลูกตาสีอำพันจ้องนิ่งมาที่คน ดูไปแล้วเหมือนนกเค้าแมวมากว่าเป็นแมว

เมื่อเห็นจักจั่น ผมจึงนึกถึงเหตุผลที่ว่า ทำไมคนโบราณจึงตั้งชื่อนกชนิดนี้ว่าเป็นนกเค้าแมว ก็เพราะเหมือนแมวนี่เอง โดยเฉพาะเหมือนแมวจักจั่นแทบจะแยกไม่ออก

จักจั่นจึงเป็นเหมือนพนักงานต้อนรับของคลินิก เมื่อเข้าไปต้องเห็นอยู่ด้านหน้าไม่มุมใดก็มุมหนึ่ง เป็นแมวที่เข้ากับคนได้ดีมาก ไม่มีหวงตัวหรือหวาดระแวง ผมคิดว่า มีน้อยคนที่มาคลินิกแมว (อันที่จริงคลินิกก็รักษาสัตว์ทุกชนิด) แล้วไม่ชอบจักจั่น ลูกสาวผมก็ชอบจักจั่นเช่นเดียวกัน ถึงขนาดถ่านรูปกับจักจั่นไว้หลายใบ

นอกจากเป็นพนักงานต้อนรับ เป็น Cat Reception แล้ว จักจั่นยังเป็นนายแบบให้หมอสุเมธโพสต์ท่าแมวอีกด้วย นั่นคือ จะจับโพสต์ท่าแบบไหนจักจั่นก็ไม่ขัดขืน อยากถ่ายรูปจักจั่นก็จับให้ยืนโพสต์ท่าตามที่ต้องการได้ ดูท่าว่าจะชอบถ่ายรูปด้วยเช่นกัน

จักจั่นจึงคล้ายเป็นสัญลักษณ์ของคลินิกหมอสุเมธ คู่กับอีกตัวคือเจ้าหมี แมวตัวผู้สีดำที่มาอยู่ก่อนจักจั่น (จะเล่าเรื่องเจ้าหมีภายหลัง) ทั้งสองชอบนัวเนียกันประจำ จนหมอสุเมธแซวแมวว่าสงสัยจะเป็นคู่เกย์

สำหรับคนที่เป็นคอแมว เป็นทาสแมว เป็นพวก Cat Fever เมื่อเข้าไปที่ใดเห็นแมวแล้วก็ทำให้ชอบใจที่นั้น ผมก็เช่นกัน เมื่อมีจักจั่นกับเจ้าหมีที่คลินิกผมก็ชอบไปที่นั่น ประจวบกับคลิกนิกหมออยู่แถวๆบ้าน ก่อนจะเข้าบ้านก็ต้องผ่านก่อน บางทีผมก็แวะไปคุยกับหมอสุเมธหรือหมอวรรณ แต่ที่จริงอยากไปคุยกับจักจั่นมากกว่า

ตอนนี้คลิกนิกของหมอย้ายไปอยู่ที่ใหม่แต่ก็ไม่ไกลจากที่เดิม ขยายเป็นโรงพยาบาลสัตว์หมอสุเมธบริการฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง (สงสัยว่าหมอไม่หลับไม่นอนหรือไง) ผมเพิ่งพาแม่อ้วนไปใช้บริการเมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะมีไรในหูจนอักเสบ หมอกับพยาบาลต้องเช็ดกันยกใหญ่ ฉีดยาแก้อักเสบพร้อมทั้งหยอดยาด้วยจึงค่อยทุเลา

ถ้าใครอยากเจอจักจั่นก็ไปดูที่คลิกนิกหมอ หรืออยู่แถวๆบางกะปิ บึงกุ่ม ก็พาแมวไปหาหมอได้ คลินิกหมออยู่ถนนนวมินทร์ ตรงกันข้ามกับสนามกีฬาคลองจั่น ของการเคหะแห่งชาติ (โทรศัพท์ 02-733-3406) อันนี้ไม่ได้โฆษณา แต่บอกข่าวกัน หรือจะไปดูจักจั่นอย่างเดียวก็ได้ แต่ตอนนี้จักจั่นแก่มากแล้ว ไม่ค่อยเห็น สงสัยว่าจะเกษียณจากการเป็น Cat Reception ไปแล้ว แต่ถ้าขอจับมือทักทายหมอก็คงไม่ห้าม เพราะจักจั่นเป็นพระเอกของเรื่องนี่นา

นี่แหละครับเรื่องของ จักจั่น : Reception of the Cat Clinic ก็เป็นมาและเป็นอันจบลงด้วยประการฉะนี้ สรุปว่าทั้งหมอทั้งแมวก็โชคดีทั้งคู่ เพราะหมอมีกิจการเจริญเติบโต แมวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ถ้าอยู่กับเจ้าของเดิมก็ไม่รู้ว่าจะสบายเหมือนอยู่กับหมอหรือไม่

คิดๆไปผมก็ชื่นชมเจ้าของแมว ช่างคิดการณ์ไกลหาที่พักอาศัยให้แมวดีแท้ๆ ยังกะหนังไทยสมัยก่อนที่แม่ยากจนเอาลูกไปวางไว้หน้าบ้านเศรษฐีที่ไม่มีลูก พ่อแม่เศรษฐีก็รักปานแก้วตาดวงใจ เด็กก็กลายเป็นทายาทเศรษฐี สบายไปทั้งชาติ แฮปปี้เอ็นดิ้งกันทุกคน

อ้าว เขียนถึงแมวแล้วไหงจบที่หนังไทย ไปดีกว่า สวัสดี!

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไม่มีเรื่องในหมวดเดียวกัน เชิญอ่านเรื่องอื่นๆครับ

แมวตัวนั้น.. ตัวนี้ มีเยอะมากมาย ดูไปก็รัก รักมันทุกตัว
…….

ขอแปลงเนื้อร้องเพลง “แมลง” ของสาว ทาทา ยัง มาบรรยายความรู้สึกที่มีต่อบรรดาเจ้าเหมี๋ยวในภาพเขียนของศิลปิน ภาณุภณ จันทรีศรี สักนิดเพราะหลายคนที่เห็นภาพแล้วน่าจะรู้สึกไม่ต่างกัน

แม้จำนวนภาพที่เขาแขวนผนังให้ชมในนิทรรศการ “เห็นดี เห็นงาม” ระหว่างวันที่ 2 – 20 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ณ หอศิลป์จามจุรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นิทรรศการแสดงเดี่ยวครั้งแรกของเขา จะมีมาเสิร์ฟสายตาผู้ชมทั้งห้องนิทรรศการ แต่ก็มากพอให้อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เขาพิสมัยอะไรนักกับสัตว์ชนิดนี้ นอกเหนือจากคำถามที่ผู้ชมทั้งตัวเล็กและตัวโตบางราย มักถามเอากับเขาว่า “วาดขนแมวยังไงครับ”

ภาณุภณลงมือเขียนภาพแมวภาพแรกเมื่อครั้งที่ยังเป็นนักศึกษาศิลปะ รั้วมศว.ประสานมิตร ความเครียดอันเนื่องมาจากต้องเร่งปั้นงานให้กับบริษัทเซรามิคส่งออกแห่งหนึ่งให้เสร็จทันเวลา ทำให้เขาหาทางปลดปล่อยอารมณ์ของเอง ด้วยการออกไปเดินเล่นและหามุมหย่อนใจชั่วคราว ก่อนที่จะกลับไปคร่ำเคร่งกับงานที่ยังค้างคา

ยามนั้นเขารู้สึกอิจฉาแมวของตัวเองซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ตรงกำแพง และอยากจะกลายร่างเป็นมันบ้าง ขณะเดียวกันก็พยายามทำลายความสุขของมันด้วยการปลุกให้มันตื่นและหาสารพัดวิธีแกล้งให้มันเกิดอาการทุกข์ร้อนอย่างเขาบ้าง

“อิจฉาในความสบาย ที่มันไม่ต้องยึดติดกับเวลาเหมือนเรา มันช่างมีความอิสระ นึกอยากจะทำอะไรเวลาไหนก็ได้ ซึ่งเวลานั้นผมอยากจะเป็นเหมือนมันบ้าง”

เขาคว้ากล้องมาบันทึกภาพแมวในหลายอิริยาบถ เมื่อรู้สึกโล่งใจจากงานที่หาเลี้ยงปากท้อง เขาได้หยิบภาพแมวที่ถ่ายเก็บไว้ออกมาดู และบันทึกภาพมันซ้ำอีกครั้งด้วยปลายพู่กันของเขา

แรกทีเดียวเขาใช้พู่กันจุ่มสีน้ำเขียนภาพแมวลงบนกระดาษร้อยปอนด์ ซึ่งเป็นกระดาษที่มีคุณภาพต่ำที่สุด ผลลัพท์ที่ออกมาดีเกินคาดคิดทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย กับภาพแรกที่ทุ่มใจเขียน

ในเวลาต่อมาเขาเปลี่ยนมาใช้กระดาษอาเช่ ซึ่งศิลปินระดับมืออาชีพมักใช้กัน และทดลองใช้เทคนิคใหม่ๆ ควบคู่กันไปด้วย จึงทำให้ได้ภาพซึ่งมีอารมณ์แตกต่างกันออกไป

ภาพแมวไม่กี่ภาพถูกนำไปอวดสายตามิตรศิลปินอย่าง พีระ ศรีอันยู้ และ นุกูล ปัญญาดี ที่ยามนั้นมักจะแวะเวียนไปดื่มเหล้าเคล้าเสียงกีตาร์และสนทนาภาษาศิลปะด้วยกัน จนนำมาสู่การจัดแสดงผลงานร่วมกันในนิทรรศการ “วิถีแห่งสีสัน ครั้งที่ 3” ที่โรงแรมเพนนินซูล่า เมื่อปี พ.ศ.2542

“งานแสดงครั้งนั้นถือว่าได้รับผลตอบรับที่ดีจากผู้ชมพอสมควรและทำให้คนเริ่มรู้จักผมในฐานะศิลปินคนหนึ่งที่เขียนภาพแมว”

จากแมวในบ้านเริ่มขยายวงไปสู่แมวของเพื่อนบ้าน ตลอดจนแมวขโมย และแมวจรจัด

ภาณุภณกล่าวว่าเขาไม่ได้ตั้งใจเขียนภาพแมวเพื่อเอาใจผู้ชมแต่อย่างใด ทว่าเป็นเรื่องของความรู้สึกต่างหากที่ยังติดพันมาจนถึงปัจจุบันนี้

“ยิ่งเขียนก็ยิ่งสนุก อารมณ์ที่อยากจะเขียนมันยังมีต่อเนื่อง ซึ่งมันเป็นเรื่องของการทำงานที่มีพื้นฐานมาจาก เราต้องการตอบสนองใจของเราเอง”

คงมีคนจำน้อยไม่น้อยที่เผลอเอามือลูบไปที่ขนสวยๆ ของแมวแต่ละตัวที่กำลังอิงแอบกับธรรมชาติซักแห่งในภาพเขียนของเขา เพราะหลงคิดไปว่ามันเป็นแมวตัวที่ตัวเองคุ้นเคย และบางครั้งคงอดขำไม่ได้กับแววตาอันตระหนก ที่พร้อมจะกระโจนหนีไปได้ทุกเมื่อ

“ผมเป็นคนที่ชอบต้นไม้อย่างต้นเฟิร์น ในหลายภาพผมจึงเขียนภาพแมวอยู่ในบรรยากาศของต้นเฟิร์นหรือต้นไม้ที่ผมปลูก และแมวบางตัวที่มีบุคคลิกออกไปในทางลบ ผมคิดว่ามันดูตลกดี”

นอกเหนือจากการเพิ่มแสง สี บรรยากาศเข้าไปในภาพนอกเหนือจากสิ่งที่ตาเห็นในความเป็นจริง และเพิ่มความชัดให้กับแววตาของแมว ในช่วงหลังๆมานี้เขาพยายามดีไซน์ภาพและทิ้งทีแปรง ทิ้งอารมณ์ของสีน้ำที่ซอร์ฟเข้ากับผิวของกระดาษ ตลอดจนมีการเปรียบเทียบผิวของกระดาษขาวที่ถูกเว้นว่าง ระหว่างหนวดแมวและขนแมว เกิดเป็นความสว่างในส่วนที่ถูกเว้นไว้ ซึ่งสร้างความใสให้กับภาพ ทำให้ภาพไม่ดูทึบตัน โดยที่ไม่ต้องใช้สีขาวเข้าไปสะกิดเป็นหนวด แต่เป็นการเว้นเนื้อของกระดาษไว้

“นั่นเป็นเรื่องของทักษะเฉพาะตัวในการเขียน อย่างไรก็ตามผมจะต้องมีมุมมองที่ถ่ายทอดให้คนรับรู้ได้ในเรื่องของความสวยงาม และต่อจากนั้นมันน่าจะไปกระทบความรู้สึกของผู้ชมในแง่ของความประทับใจ หรือประสบการณ์ของคนที่มีมุมมองคล้ายๆกัน นั่นคือสัมผัสได้ด้วยตาและสัมผัสได้ด้วยใจ”

ไม่เพียงแมวจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเขียนภาพบางภาพโดยปราศจากความฝืนใจ แต่ยังมีบ่อยครั้งที่มันทำให้เขาย้อนนึกถึงชีวิตของเองตัวเอง และได้แง่คิดอะไรหลายๆอย่าง มาใช้ในการดำเนินชีวิต

“มันสอนให้เราเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับอะไร โดยเฉพาะเรื่องของเวลา สอนให้เรารู้จักปล่อยวางกับอะไรหลายๆอย่างที่เราได้ใช้ความพยายามถึงที่สุดแล้ว เมื่อมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจคิด ก็ไม่ยึดติด รู้จักยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชีวิต และเรียนรู้กับสิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา เหมือนกับการที่ผมได้ทดลองและเรียนรู้มาตลอดในงานเขียนภาพ จนได้ภาพออกมาในรูปแบบที่เห็นอยู่ทุกวันนี้”

และบางครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะใช้แมวเป็นสัญลักษณ์แทนตัวเองในภาพบางภาพ แมวตัวหนึ่งที่ขอยืนอยู่ ณ จุดที่ตัวเองเชื่อมั่นและมีความสุข แหงนมองพระจันทร์ที่ลอยสูง ซึ่งมันอาจไม่ได้ซ่อนกระต่ายไว้ในนั้น แต่อาจเป็นสัตว์ชนิดอื่นหรือสิ่งอื่นก็เป็นได้…ใครจะรู้.

จาก ผู้จัดการออนไลน์ โดย ฮักก้า
อ่านอิ่มๆและดูภาพสวยๆได้ที่ ที่นี่-ผู้จัดการอนไลน์

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไม่มีเรื่องในหมวดเดียวกัน เชิญอ่านเรื่องอื่นๆครับ

เจ้าลูกแมวยังตาพริ้มด้วยความเป็นสุข บัดนี้มันมีเจ้าของแล้ว มีคนที่รักมันพร้อมจะเลี้ยงมันจนกว่าจะหมดอายุขัยของแมว ซึ่งเฉลี่ยแล้วอยู่ในระหว่าง 10-15 ปี ตัวที่ทำบุญมาหนักๆอาจอยู่ได้ถึง 20 ปี แต่คงน้อยเต็มที

นั่นย่อมเป็นความสุขอันลึกล้ำของทั้งแมวทั้งคนที่ผูกพันกันได้ยาวนานปานนั้น เวลา 15 หรือ 20 ปีแม้เพียงไม่ถึงเสี้ยวเมื่อเทียบกับอายุของจักรวาล แต่สำหรับคนกับแมว เป็นเวลาไม่น้อยเลย

และคงเป็นเวลาที่นานขึ้นสำหรับแมวหลายๆตัวที่อายุของมันยืนยาว แต่ความรักของเจ้าของนั้นสั้นนัก ดังเช่น เจ้าแมวหนุ่มตัวนี้…

“ตัวนี้เป็นแมวนิสัยดีจ้ะ” แม่ชีบอก เมื่อผมถามเรื่องแมวหนุ่มสีขาวปนน้ำตาล มีปลอกคอสีแดงเก่าๆ ผมเพิ่งเกาคาง นวดหลังให้ ตอนนี้นั่งอยู่ที่พื้น มองมาที่ผมกับแม่ชีที่กำลังคุยกัน

“ซื้อปลกคอมาใส่ให้เหรอครับคุณแม่” ผมเรียกแม่ชีว่าคุณแม่ เพราะดูอายุมากแล้ว คงอ่อนกว่าแม่ผมไม่มากนัก

“ ไม่หรอกจ้ะ” แม่ชีตอบ “มีตั้งแต่อยู่กับเจ้าของเขาแล้ว”

“อ้อ นึกแล้ว ดูแล้วเหมือนแมวมีเจ้าของมาก่อน” ผมมองดูเจ้าหนุ่มที่ยังมองมาที่ผมอยู่ “ดูเป็นแมวเรียบร้อยจริงๆ”

แม่ชีมองดูเจ้าหนุ่ม ซึ่งตอนนี้ก้มลงเลียขนที่ข้างตัว

“เจ้าของเขาก็เอาอาหารมาให้บ่อยๆอยู่นะ” แม่ชีบอก

“อ้าว แล้วกัน ทำไมเอามาปล่อยวัด”

ผมตั้งใจพูดกับตัวเอง แต่แม่ชีก็ให้คำตอบว่า

“เขาบอกว่าพี่สาวเขาแอบเอามาปล่อยจ้ะ”

ชะตากรรของแมววัดที่อาศัยอยู่กับแม่ชี ที่บริเวณพระเจดีย์ในวัดพระมหาธาตุบางเขน ส่วนหนึ่งมีที่มาไม่ต่างจากเจ้าหนุ่มสีขาวปนน้ำตาลตัวนี้ หลายตัวมีปลอกคอแสดงว่าเคยเป็นแมวที่มีเจ้าของมาก่อน หากแต่ด้วยเหตุใดๆก็ตามทำให้เจ้าของนำมาปล่อยไว้ที่วัด บางครั้ง ก็มีแม่แมวพร้อมลูกอ่อนถูกนำใส่ลังมาทิ้งไว้ ดังนั้น ที่บริเวณศาลาหน้าพระเจดีย์ซึ่งแม่ชีทำหน้าที่จำหน่ายดอกไม้ธูปเทียนให้แก่คนที่มาสักการะพระธาตุ จึงมีฝูงแมวอาศัยอยู่ มีทุกเพศ ทุกวัย หลายหลากสี ทั้งเดิน นอน กินอาหารอยู่แถวนั้น ล้วนแต่เป็นแมวที่คุ้นกับคน

แม่ชีนอกจากจะดูแลและอำนวยความสะดวกคนที่มาบูชาพระเจดีย์ กราบไหว้พระบรมสารีริกธาตุแล้ว ยังต้องเลี้ยงดูแมวทั้งหมดนี้อีก ให้อาหารทั้งใหญ่ตัวเล็กที่เป็นลูกของแมวบ้านที่กลายมาเป็นแมววัด

“อาหารนี่มีคนเอามาบริจาคหรือเปล่าครับ” ผมเคยถามแม่ชี คำตอบก็คือ

“เปล่าจ้ะ แม่ชีซื้อมาเอง”

เมื่อดูจำนวนแมวแล้ว อาหารวันหนึ่งๆก็คงนับเป็นกิโล อาจหลายกิโล แต่ดูเหมือนว่าแม่ชีจะมีความสุขกับการที่ได้เลี้ยงดูแมว แม่ชีที่มีอยู่ด้วยกันหลายคน ดูแล้วก็มีแต่แววตารักใคร่เมตตาเจ้าแมวทั้งหลายด้วยดันทั้งสิ้น

มีลูกแมวเกิดใหม่อยู่เรื่อยๆ รุ่นพ่อแม่อาจเป็นแมวบ้านแล้วกลายมาเป็นแมววัด แต่เจ้าตัวเล็กรุ่นต่อมานั้นเป็นแมววัดโดยสมบูรณ์ แม่แมวพาลูกอาศัยนอนอยู่ตามใต้โต๊ะที่ประดิษฐานพระพุทธรูปบ้าง อยู่ตามซอกบ้าง ลูกตัวเล็กๆวิ่งกระโดดโลดเต้นตามประสาเด็ก แม่คอยดูอยู่ใกล้ๆ พอมีคนเข้าไปใกล้ก็ขู่ฟอดๆ คงแปลความหมายได้ว่า อย่าเข้ามาทำอะไรลูกฉันนะ ไม่เชื่อล่ะก็เจอดีแน่นะคน!

มีเจ้าตัวเล็กที่หย่านมแล้ว นอนอยู่ตามระเบียงเจดีย์ ไปทีไรก็เห็นต่างหน้าต่างสีกันไป ผมอดไม่ได้ที่จะต้องแวะเข้าไปคุยด้วย เกาคาง นวดหลังให้ เจ้าหนุ่มน้อยสาวน้อยแสดงความพอใจ ยืดตัว บิดตัวด้วยความสบายคลายปวด (เดาเอาน่ะ) บางตัวก็ถึงขนาดหงายท้อง กางสี่ขาให้เกาพุงกันเลยทีเดียว

บางตัวเลิกเกาแล้วก็ไม่ยอมเลิก วิ่งตาม ร้องเหมียวๆ ต้องกลับไปเกาให้อีก

“แค่นี่ก่อนนะลูกนะ” ผมเกาไปด้วยคุยไปด้วย “ให้หนูแข็งแรงๆ เป็นแมวดี ให้มีคนพาไปอยู่ด้วยนะลูกนะ อยู่บ้านใครก็แล้วอยู่เลยไม่ไปไหนนะ”

บางตัวก็เงียบ บางตัวก็ยังร้องตาม— พาหนูไปด้วย พาหนูไปด้วย หนูอยากให้ลุงเกาพุงให้หนูอีก

อยู่นี่แหละลูกเอ๊ย มาเมื่อไรลุงก็จะเกาพุงให้อีก ที่บ้านลุงมีพวกของหนูอยู่มากแล้ว—ลุงก็ได้แต่บอกแบบนี้

เมื่อเดินออกมาจนพ้นรั้วเจดีย์ มองกลับไป เจ้าตัวเล็กยังเกาะลูกกรงรั้วมองตาม มองตามเหมือนจะบอกว่า ถึงหนูเป็นแมววัดก็มีหัวใจ มีหัวใจที่อยากให้คนคอยดูแล ดูแลตลอดไปจนสิ้นอายุขัยของแมว

ผมได้แต่ถามตัวเองว่า เจ้าตัวเล็กแมววัดที่เกาะลูกกรงรั้วเจดีย์ กับเจ้าตัวเล็กที่เกาะลูกกรงในร้านขายลูกแมว ในที่สุดแล้วจะมีชะตามกรรมเหมือนกันหรือไม่

ผมคิดไม่ออก ได้แต่บอกกับตัวเองว่า แมวที่เราเลี้ยงก็ไม่ได้ซื้อจากที่ไหนแต่เก็บลูกแมวกำพร้ามาจากในซอยหน้าบ้าน จึงไม่รู้

แล้วจะถามใครดี ไม่รู้จะถามใครดี ผมได้แต่นึก.

แต่ที่รู้แน่ๆ ไม่ว่าแมวบ้านหรือแมววัด แมวไหนๆก็มีหัวใจกันทั้งนั้น.

เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน

• ไม่มีเรื่องในหมวดเดียวกัน เชิญอ่านเรื่องอื่นๆครับ