แมวกับคน : เรื่องของแมวที่คนรักและคนที่รักแมว

ป๋าดอนเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานชายไทย ผิวคล้ำ หน้าตาคมสันออกทางแขกหน่อยๆ จะว่าเข้าข่าย Dark Tall man and Handsom ก็ไม่ผิด ที่เรียกป๋าดอนนี้เพราะเป็นป๋าของแมวๆ ส่วนจะเป็นป๋าของหนูๆด้วยหรือไม่นั้นอันนี้ไม่ทราบจริงๆ
ผมรู้จักกับป๋าดอนก่อนที่จะเลี้ยงแม่อ้วนซึ่งเป็นแมวตัวแรก ป๋าดอนเป็นเพื่อนรุ่นน้องหลายปีอยู่ ทำงานหนังสือพิมพ์ด้วยกัน ฝีมือในการข่าวนั้นไม่เป็นสองรองใคร โดยเฉพาะข่าวในเชิงสืบสวนสอบสวนนั้นป๋าดอนก็ไม่น้อยหน้าผู้ใด ฝีมือการเขียนก็ใช่ย่อย ลีลาลวดลายไม่แพ้คำพูดเลยทีเดียว

ถ้าเอ่ยชื่อ “ฟ้า” ให้ใครสักคนได้ยิน คนๆนั้นก็ย่อมจะรู้จักคนชื่อฟ้าสักคนแน่นอน เพราะคนชื่อฟ้ามีมากมายในประเทศไทย ซึ่งอาจจะไม่ใช่ฟ้าที่เรากำลังจะคุยกับเธอในที่นี้ แต่ถ้าเอ่ยชื่อฟ้า ธาริณี เลิศธนสาร หลายคนก็คงรู้จัก แล้วถ้าบอกว่าฟ้า ธาริณี เลิศธนสาร หญิงสาวที่รักแมว หลายคนก็รู้จักและหลายคนก็ไม่รู้จัก…

อนัญญา เหลืองประเสริฐ หรือชื่อที่รู้กันสั้นๆคือ กบ เจ้าของและเป็นเว็บมาสเตอร์เว็บไซต์ Catandkittenstory.com ที่กำลังคึกคักด้วยสมาชิกหลากหลายวัย ที่ผลัดกันเล่าเรื่องเกี่ยวกับแมวที่ตัวเองเลี้ยง เป็นเวทีแลกเปลี่ยนข้อมูล ข่าวสาร ความรู้เรื่องแมว และแน่นอน กบก็เป็นคนเลี้ยงแมวคนหนึ่งที่มีแมวหลายตัว เป็นหนึ่งใน “ทาสแมว” หรือ “คอแมว” หรือ “แมวมาเนีย” ตามแต่จะเรียกกัน…

จั่วหัวเรื่องซะเป็นฝรั่งไปเลย ก็ไม่มีอะไรมาก ยุคนี้เขานิยมตั้งหัวเรื่องเป็นภาษาฝรั่ง ก็เลยลองกับเขาบ้าง ทั้งๆที่ไม่ค่อยกระดิก ต้องอาศัยถามอาจารย์ดิ๊ก (Dictionary) อยู่เรื่อยแหละครับ เอาเป็นว่าตอนพิมพ์รวมเล่มเป็นหนังสือค่อนเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นภาษาไทยก็แล้วกัน (หวังว่าจะได้พิมพ์อยู่หรอกน่า)
เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องของแมวตัวหนึ่งที่ชื่อจักจั่น ชื่อละมุนๆอย่างนี้อย่านึกว่าเป็นเพศเมียนะครับ จักจั่นเป็นแมวเพศผู้ ขนฟู สีเทาดำ เป็นแมวพันธุ์เปอร์เซียร์แต่ Generation ไหนก็ไม่ทราบ เท่าที่ดูน่าจะผ่านการผสมข้ามพันธุ์อยู่บ้าง เพราะลักษณะไม่เหมือนแมวเปอร์เซียร์ที่เห็นทั่วไป

แมวตัวนั้น.. ตัวนี้ มีเยอะมากมาย ดูไปก็รัก รักมันทุกตัว
…….
ขอแปลงเนื้อร้องเพลง “แมลง” ของสาว ทาทา ยัง มาบรรยายความรู้สึกที่มีต่อบรรดาเจ้าเหมี๋ยวในภาพเขียนของศิลปิน ภาณุภณ จันทรีศรี สักนิดเพราะหลายคนที่เห็นภาพแล้วน่าจะรู้สึกไม่ต่างกัน
แม้จำนวนภาพที่เขาแขวนผนังให้ชมในนิทรรศการ “เห็นดี เห็นงาม” ระหว่างวันที่ 2 – 20 พฤษภาคม พ.ศ.2551 ณ หอศิลป์จามจุรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นิทรรศการแสดงเดี่ยวครั้งแรกของเขา จะมีมาเสิร์ฟสายตาผู้ชมทั้งห้องนิทรรศการ แต่ก็มากพอให้อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า เขาพิสมัยอะไรนักกับสัตว์ชนิดนี้ นอกเหนือจากคำถามที่ผู้ชมทั้งตัวเล็กและตัวโตบางราย มักถามเอากับเขาว่า “วาดขนแมวยังไงครับ”
ภาณุภณลงมือเขียนภาพแมวภาพแรกเมื่อครั้งที่ยังเป็นนักศึกษาศิลปะ รั้วมศว.ประสานมิตร ความเครียดอันเนื่องมาจากต้องเร่งปั้นงานให้กับบริษัทเซรามิคส่งออกแห่งหนึ่งให้เสร็จทันเวลา ทำให้เขาหาทางปลดปล่อยอารมณ์ของเอง ด้วยการออกไปเดินเล่นและหามุมหย่อนใจชั่วคราว ก่อนที่จะกลับไปคร่ำเคร่งกับงานที่ยังค้างคา
ยามนั้นเขารู้สึกอิจฉาแมวของตัวเองซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ตรงกำแพง และอยากจะกลายร่างเป็นมันบ้าง ขณะเดียวกันก็พยายามทำลายความสุขของมันด้วยการปลุกให้มันตื่นและหาสารพัดวิธีแกล้งให้มันเกิดอาการทุกข์ร้อนอย่างเขาบ้าง
“อิจฉาในความสบาย ที่มันไม่ต้องยึดติดกับเวลาเหมือนเรา มันช่างมีความอิสระ นึกอยากจะทำอะไรเวลาไหนก็ได้ ซึ่งเวลานั้นผมอยากจะเป็นเหมือนมันบ้าง”

เจ้าตัวเล็กหน้าตาบ้องแบ้วที่เรียกว่าแมว ยืนเกาะลูกกรงอยู่บ้าง นอนหลับอุตุอยู่บ้าง ปากแดงอมชมพู ขนยาวปุกปุยก็มี ขนสั้นมันเรียบก็มี ดูแล้วน่ารักน่าน่าอุ้ม คนที่ต้องการลูกแมวไปเลี้ยงเห็นแล้วนึกรักในทันที ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาตัวไหนดี ดูแล้วดูอีก มองแล้วมองอีก ขออุ้มขอจับด้วยความทะนุถนอม ชื่นชมดมหอม ปากก็ส่งเสียงแสดงความรักเจ้าลุกแมวน้อย ในที่สุดก็ตัดสินใจซื้อ นำกลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วยใจเป็นสุข

เจ้าลูกแมวยังตาพริ้มด้วยความเป็นสุข บัดนี้มันมีเจ้าของแล้ว มีคนที่รักมันพร้อมจะเลี้ยงมันจนกว่าจะหมดอายุขัยของแมว ซึ่งเฉลี่ยแล้วอยู่ในระหว่าง 10-15 ปี ตัวที่ทำบุญมาหนักๆอาจอยู่ได้ถึง 20 ปี แต่คงน้อยเต็มที
นั่นย่อมเป็นความสุขอันลึกล้ำของทั้งแมวทั้งคนที่ผูกพันกันได้ยาวนานปานนั้น เวลา 15 หรือ 20 ปีแม้เพียงไม่ถึงเสี้ยวเมื่อเทียบกับอายุของจักรวาล แต่สำหรับคนกับแมว เป็นเวลาไม่น้อยเลย
และคงเป็นเวลาที่นานขึ้นสำหรับแมวหลายๆตัวที่อายุของมันยืนยาว แต่ความรักของเจ้าของนั้นสั้นนัก ดังเช่น เจ้าแมวหนุ่มตัวนี้…