6 June 2009พี่อ้วนกับหวานและแม่
ขอเล่าเรื่องแม่อ้วนด้วยรูป ประเดิมด้วยรูปในห้องนอนน้ำหวาน ก่อนจะนอนประมาณทุ่มถึงสองทุ่ม แม่จะเข้าไปคุยเป็นเพื่อน แม่จะปักรูปไปด้วยคุยไปด้วย อันเป็นกิจกรรมปกติในแต่ละวัน พี่อ้วนซึ่งนอนห้องเดียวกับน้ำหวานก็จะขึ้นไปนอนบนเตียง หาที่เหมาะๆนอนรอ หรือนอนฟังคนคุยกัน นานๆก็จะขยับเปลี่ยนที่สักครั้งหนึ่ง
รูปนี้พี่อ้วนกำลังหันรีหันขวางหาที่เหมาะๆ ขณะที่แม่กำลังคุยกับน้ำหวาน พ่อเป็นคนอยู่ไม่เป็นสุขเดินไปโน่นมานี่ทั่วบ้าน แต่ที่เตรียมพร้อมตลอดเวลาก็คือ การถ่ายรูปพี่อ้วนกับน้ำหวาน ถ้ามีจังหวะเหมาะๆก็จะคว้ากล้องมาถ่ายรูปทันที
พี่อ้วนชอบอยู่กับคน วันไหนที่อยู่กันพร้อมหน้าพี่อ้วนจะมีชีวิตชีวามาก กระโดดไปโน่นมานี่อย่างคึกคัก ขึ้นเตียง ลงเตียง ลับเล็บ เสียงดังแครกๆกับขาเก้าอี้บ้าง กับขาเตียงบ้าง ที่ชอบที่สุดก็คือโซฟา จนบัดนี้แม้พี่อ้วนไม่อยู่แล้ว แต่รอยลับเล็บยังอยู่
ถ้าวันไหนใครสักคนไม่อยู่ เช่น น้ำหวานไปเข้าค่ายกิจกรรมที่โรงเรียน พี่อ้วนจะดุหงอยลงไปถนัด ไม่ค่อยคึกคัก กระโดดขึ้นเตียงนอน ดมๆแล้วก็กระโดดลงมา เดินไปทั่วบ้านเหมือนกับหาน้ำหวาน เมื่อแน่ใจว่าไม่อยู่จริงๆแล้วก็จะกระโดดขึ้นมานอนบนเตียงแบบหงอยๆ
ตอนนี้ น้ำหวานเป็นฝ่ายหงอยเสียเองเมื่อพี่อ้วนไม่อยู่ 2 สัปดาห์ผ่านไปแล้ว แม้ร่างพี่อ้วนฝั่งอยู่ในบริเวณบ้าน มองผ่านหน้าต่างห้องนอนก็เห็น แต่ก็ไม่เหมือนพี่อ้วนอยู่ด้วย น้ำหวานบ่นคิดถึงพี่อ้วนไม่หาย
พ่อบอกจะเก็บกระบะทรายพี่อ้วนในห้องครัว แต่น้ำหวานบอกว่าอย่าเพิ่งเก็บ ขันใส่น้ำ ชามใส่ข้าวก็ยังอยู่เหมือนเดิม ที่นอนพี่อ้วนก็ยังอยู่
บางทีพ่อก็รู้สึกว่า พี่อ้วนยังอยู่ในบ้านของเรานี่เอง.
