กถาแมวกับคน
ผมทำเว็บหรือบล็อกนี้ขึ้นมา เพื่อระลึกถึง “อ้วน” แมวตัวแรกที่ผมเลี้ยงซึ่งเพิ่งตายเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2552 ที่ผ่านมา ด้วยอาการน้ำในช่องท้องและปอดบวม เนื่องจากโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสบ (FIP) รวมอายุ 14 ปีซึ่งเป็นช่วงวัยชรามากแล้วของแมว
อ้วนมาอยู่ด้วยตั้งแต่ตัวเล็กๆ อายุไม่น่าจะเกิน 2 เดือน โดยเป็นแมวที่ถูกแม่ทิ้ง มาร้องที่หน้าบ้านหนึ่งคืน ตื่นเช้ากอ่นไปทำงาน ผมออกไปดูก็เห็นอ้วนนอนตาแป๋วที่ข้างกำแพงบ้าน มองมาที่ผมโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ผมพูดขึ้นว่า กลับมาตอนเย็นถ้ายังอยู่ที่นี่ จะเลี้ยงนะ
เมื่อผมกลับบ้านตอนเย็น อ้วนเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้าน นอนตาแป๋วที่โคนต้นมะม่วง เหมือนกำลังรอผมกลับมาเลี้ยงตามสัญญา
ภรรยาผมสั่งให้ไปซื้อนมพร้อมกับหลอดดูด เธอเป็นคนป้อนนมอ้วนจนอิ่ม พออิ่มแล้วอ้วนก็หลับในทันที นอนท้องป่องอยู่บนตักคน
เรา-ผมกับภรรยาเลี้ยงอ้วนจนโต เอาเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย ตอนไม่อยู่บ้านก็เอาออกมาไว้นอกบ้าน อ้วนเล่นกับแมวรุ่นเดียวกันในซอยซึ่งเข้ามาเล่นในบริเวณบ้านด้วย สันนิษฐานว่าเป็นลูกแม่เดียวกันเพราะสีน้ำตาลเหมือนกัน มีถุงเท้าขาวเหมือนกัน ต่างแต่ตัวที่มาเล่นด้วยจมูกขาวปากขาว ดูแล้วสวยดี
อ้วนจึงเป็นปฐมบทที่ทำให้บ้านของเราเป็นบ้านของแมว เลี้ยงแมวท่ามกลางบ้านเพื่อบ้านที่เลี้ยงหมา เรื่องสุขและเศร้าของคนกับแมวจึงเริ่มขึ้น
อ้วนเป็นแมวที่ชอบอยู่ในบ้านมากกว่านอกบ้าน ในที่สุดเมื่อมีอายุมากขึ้นก็กลายเป็นแมวในบ้าน ไม่ออกนอกบ้าน เป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาวของผมที่เกิดหลังจากอ้วนมาอยู่ด้วย 2 ปี ในที่สุดคนกับแมวก็กลายเป็นเหมือนพี่น้องกัน คนทำอะไรแมวก็อยู่ไม่ห่าง ตอนนอนแมวก็รอนอนพร้อมกับคน นอนก็นอนด้วยกัน
ลูกสาวผมเรียกอ้วนว่าพี่อ้วนทุกครั้ง เธอบอกว่า พี่อ้วนเป็นคน เป็นพี่สาว เพียงแต่อยู่ในร่างของแมวเท่านั้น
คนที่ไม่ได้เลี้ยงแมวหรือไม่มีสัตว์เลี้ยง อาจจะคิดว่าไร้สาระเมื่อได้อ่านเรื่องนี้ แต่สำหรับคนที่มีสัตว์เลี้ยงและเลี้ยงด้วยความรักจริงๆก็จะรู้สึกโดยแท้จริงว่า สัตว์เลี้ยงนั้นเป็นมากว่าสัตว์เลี้ยง เพราะเป็นเสมือนสมาชิกในครอบครัว
เมื่อสัตว์เลี้ยงจากไปก็ร้องไห้ได้ ไม่ใช่เรื่องแปลก ลูกสาวผมก็ร้องไห้ ผมรู้สึกเศร้าใจ ภรรยาผมที่เลี้ยงอ้วนมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ป้อนนมทุกวัน ก็รู้สึกเศร้าใจไม่แพ้กัน
ผมจึงทำบล็อกนี้ขึ้น เพื่อระลึกถึงอ้วน และเพื่อเป็นที่พูดคุยกับคนรักแมว และให้คนรักแมวร่วมแบ่งปันเรื่องแมวที่ตนรักให้คนอื่นๆได้อ่านด้วย
สำหรับคนไม่ได้รักแมวหรือไม่มีหัวใจให้สัตว์เลี้ยงใดๆก็โปรดผ่านเลยไป เพราะบล็อกนี้ไม่มีประโยชน์แก่ท่านอย่างแน่นอน
โกศล อนุสิม
(พ่อแมว ณ บ้านแมว)
๒๗ พฤษภาคม ๒๕๕๒
เชิญร่วมแสดงความคิดเห็น <<ที่นี่ครับ>>
