แมวกับคน : เรื่องของแมวที่คนรักและคนที่รักแมว

ผมทำเว็บหรือบล็อกนี้ขึ้นมา เพื่อเป็นการระลึกถึง “อ้วน” แมวตัวแรกที่ผมเลี้ยงซึ่งเพิ่งตายไปเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2552 ที่ผ่านมา ด้วยโรคน้ำในช่องท้องและปอดบวม รวมอายุ 14 ปีซึ่งเป็นช่วงวัยชรามากแล้วของแมว อ้วนมาอยู่ด้วยตั้งแต่ตัวเล็กๆ อายุไม่น่าจะเกิน 2 เดือน โดยเป็นแมวที่ถูกแม่ทิ้ง มาร้องที่หน้าบ้านหนึ่งคืน ตื่นเช้าก่อนไปทำงาน ผมออกไปดูก็เห็นอ้วนนอนตาแป๋วที่ข้างกำแพงบ้าน มองมาที่ผมโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ผมพูดขึ้นว่า กลับมาตอนเย็นถ้ายังอยู่ที่นี่ จะเลี้ยงนะ เมื่อผมกลับบ้านตอนเย็น อ้วนเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้าน นอนตาแป๋วที่โคนต้นมะม่วง เหมือนกำลังรอผมกลับมาเลี้ยงตามสัญญา

เมื่อคืนนี้ ป๋าห่อร่างพี่อ้วน เหลือไว้แต่หน้า พี่อ้วนเหมือนแมวนอนหลับ น้องน้ำหวานอุ้มพี่อ้วนเข้าไปนอนในห้องแม่ด้วย เหมือนตอนที่น้องอยู่ในท้องแม่ พี่อ้วนก็นอนบนเตียงกับแม่และป๋า แต่เมื่อคืน พี่อ้วนนอนในที่นอนของพี่อ้วนที่พื้นตรงปลายเตียง ป๋านอนที่พื้นข้างๆเตียง เป็นคืนสุดท้ายที่เรานอนในห้องเดียวกันทั้งครอบครัว
วันนี้ ป๋า มามี้ น้องน้ำหวาน ฝังพี่อ้วนตอนเช้าที่ตรงที่เคยเป็นโคนต้นมะม่วง ซึ่งเป็นที่ที่พี่อ้วนเข้ามานอนรอป๋ากับมามี้เป็นวันแรกเมื่อ 14 ปีที่แล้ว ป๋าโค่นต้นมะม่วงเมื่อหลายปีก่อน ตอมะม่วงผุไปหมดแล้ว พี่อ้วนนอนอยู่ตรงนั้นเหมือน 14 ปีก่อน เพียงแต่ครั้งนี้ นอนอยู่ในผืนดินตลอดไป

ในที่สุดกาลเวลาจากพรากก็มาถึง…
วันนี้ตอนบ่ายโมง ป๋าพาน้องน้ำหวานไปเรียนพิเศษ กลับมาตอนสามโมงกว่าๆ พี่อ้วนนอนอยู่ในห้องนอนน้องน้ำหวาน ซึ่งพี่อ้วนเคยนอนกับน้อง แต่ตอนนี้น้องไปนอนที่ห้องกับแม่ ห้องน้ำหวานเลยเป็นห้องคอมพิวเตอร์ พี่อ้วนก็จะเลือกนอนได้ทุกมุมทั่วบ้าน
แต่วันนี้ พี่อ้วนเข้ามานอนรอที่ห้อง ป๋ากับน้ำหวานมาถึงก็มาทักพี่อ้วน เป็นอย่างไรบ้าง พี่อ้วนเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก็นอนลงตามเดิม ใช้หางตีกับพื้นเบาๆ เป็นสัญญาณบอกว่า รู้แล้วว่าป๋ากับน้องมา
มามี้ กำลังทำกับข้าว น้องน้ำหวานดูทีวี ป๋าเปิดคอมพิวเตอร์ทำงาน สักพักหนึ่งพี่อ้วนก็ลุกขึ้นเดินมาหมอบอยู่ใกล้ๆ ป๋าลงไปลูบหลัง อ้วนเริ่มสะอึก ป่าอุ้มแล้วกอดไว้ อ้วนสะอึกถี่ๆ ดิ้นเพราะหายใจไม่ออก อ้าปากพยายามหายใจ

แม่อ้วนลูกป๋าอายุ 14 ปี เวลา 14 ปีนั้นไม่น้อยเลย ไม่ว่า 14 ปีของแมวหรือคน ระหว่างเริ่มต้นจนถึงสุดท้ายมีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย 14 ปีที่แม่อ้วนอยู่กับมามี้และป๋า 12 ปีที่อยู่กับน้องน้ำหวาน มีเรื่องราวความสุขสนุกสนานเกิดขึ้นมากมาย
ปีแรกที่น้องน้ำหวานเกิด เมื่อกลับจากโรงพยาบาลมาอยู่บ้าน แม่อ้วนถูกแยกให้ไปอยู่ในส่วนหลังบ้าน ประกอบด้วยห้องหลังบ้านที่เป็นครัวด้วย ยาวเท่ากับตัวบ้านประมาณ 10 เมตร กว้างประมาณ 3 เมตร และห้องกินข้าวกว้าง 5 เมตร ยาว 5 เมตร ทั้งสองห้องทะลุถึงกัน แม่อ้วนอยู่ส่วนนี้ เพราะมามี้กลัวว่าจะเป็นอันตรายแก่น้อง เช่น แม่อ้วนอาจข่วน ขนแม่อ้วนร่วง อาจมีเชื้อโรค ฯลฯ สารพัดจะกลัว