10 November 2008บุญมา : บุญพามาแล้วบุญพาไป
จู่ๆก็มีแมวมาร้องอยู่ข้างกำแพงนอกบ้าน ในดงสวนที่ปลูกไว้ ร้องเหมียวๆเหมือนเรียกให้คนไปรับ คนที่ได้ยินเสียงแมวร้องก่อนคือแม่น้ำหวาน ผู้เป็นเจ้านายของบ้าน
“พ่อๆ เสียงลูกแมวร้องอยู่ในดงดิบของพ่อน่ะ สงสัยใหม่มาอีกแน่ะ”
แม่น้ำหวานโผล่หน้าเข้าบ้านมาร้องบอกพ่อ นำเสียงตื่นเต้นนิดๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว
“สงสัยลูกแมวออกไปเล่นแล้วหลงทางมั้ง” พ่อตอบ สายตาไม่ละจากโทรทัศน์รายการโปรด นั่นคือหนังช่อง HBO “ไม่ต้องห่วงหรอกลูก เดี๋ยวแม่มันก็พากลับมาเองแหละ”
แม่น้ำหวานไม่ว่าอะไร หายไปพักใหญ่ แล้วกลับมาบอก
“พ่อ ไม่ใช่ลูกแมวบ้านเรานะ หวานไปนับดูแล้ว อยู่ครบทุกตัว พ่อไปดูหน่อยสิคะ มันคงมาใหม่นะพ่อ”
เมื่อเจ้านายสั่งเช่นนั้น ก็ต้องจำใจละจากจอโทรทัศน์ไปชั่วคราว พอเห็นพ่อลุกจากที่ แม่น้ำหวานก็เดินออกประตูรั้วไปก่อนเลย
“เร็วพ่อ” เสียงเจ้านายเรียก “นี่อยู่ในดงดิบนี่แหละ”
เสียงร้องบอกว่ายังเป็นแมวเด็ก เมื่อแหวกดงไม้เข้าไปดู ก็เจอกับนัยน์ตาสีเหลืองอำพันสวยงามคู่หนึ่งมองมา เจ้าของดวงตาคู่นั้นมีขนสีขาวสลับเหลือง ใบหน้าเรียวยาวรูปสามเหลี่ยม สวยอะไรขนาดนั้น
“ไหนดูสิเจ้าหนู มาจากไหนเนี่ย”
เจ้าแมวเด็กยอมให้จับโดยดี อายุคงสักสามเดือน เนื้อตัวมอมแมม พอคนอุ้มขึ้นมาก็หยุดร้อง มองคนตาแป๋ว เหมือนกับจะบอกว่า ลุงๆขอหนูอยู่ด้วยคนนะลุงนะ
“พ่อ ขอดูหน่อย ตัวผู้หรือตัวเมียล่ะพ่อ” เจ้านายของบ้านถามพร้อมยกปลายหางสำรวจดูเพศ “แบบนี้ตัวเมียแหงๆ ไม่มีมะเขือพวง”
“ใช่จ้ะลูก ตัวเมีย ไม่รู้ได้ข่าวจากใครถึงได้มาบ้านเรา” พ่อพูดขึ้น ความหมายว่า ไม่รู้เจ้าตัวเล็กนี่ได้ข่าวจากแมวตัวไหนว่าบ้านนี้ยินดีต้อนรับจึงได้มาหา “แล้วจะตั้งชื่อว่าอะไรดี”
“ไม่รู้ พ่อตั้งสิ”
“ชื่อขาวเหลืองมั้ย”
“ไม่เอา ไม่เพราะเลย” เจ้านายไม่อนุมัติ
“งั้นก็บุญมา เพราะบุญคงพาเขามาหาเรา”
“เอาๆ จะได้เข้ากับบุญมี” เจ้านายอนุมัติ บุญมีที่ว่าคือแมวอีกตัวที่บ้าน “เอาชื่อนี้แหละ บุญมา เธอชื่อบุญมาแล้วนะ”
เจ้านายผู้อนุมัติชื่อลูบหัวบุญมา เจ้าบุญมามองคนพูดตาแป๋ว
“โอ๋ๆ หิวล่ะสิรอเดี๋ยวนะ จะเอานมมาให้”
ว่าแล้วก็เดินเข้าบ้านไปเอานมจากตู้เย็น พ่อพาบุญมาเข้ามานั่งรอที่ม้านั่ง บรรดาผู้อยู่ก่อนได้กลิ่นทยอยกันข้ามาด้อมๆมองๆ
เสียงเจ้านายของบ้านตะโกนบอกแม่ที่กำลังสาละวนอยู่กับเครื่องซักผ้าในครัวว่า มีแมวมาใหม่ สวยจริงๆน่ะแม่ ชื่อบุญมา ไม่ถึงอึดใจก็กลับออกมาพร้อมกล่องนม เทใส่จานวางไว้ที่พื้น จากนั้นก็อุ้มบุญมาสมาชิกใหม่หมาดไปกินนม
บุญมากินด้วยความเอร็ดอร่อย คงหิวจัด ไม่สนใจใครทั้งนั้น บรรดาผู้อยู่ก่อนต่างก็เข้าไปหา ดมๆพอให้รู้กลิ่นก็ออกมานั่งดูอยู่ห่างๆ ตัวที่วัยใกล้ๆกันหน่อยก็นั่งจ้องอยู่ใกล้ๆ บุญมากินอิ่มจึงเงยหน้ามองรอบๆ จากนั้นก็เลียทำความสะอาดเนื้อตัว ทำราวกับว่าบ้านนี้เป็นบ้านที่เคยอยู่มาก่อนแล้ว
บรรดาผู้อยู่ก่อนเมื่อดมและชมน้องใหม่จนจำกลิ่นได้แล้ว ก็ต่างไปทำกิจกรรมของตน ถึงจะไม่ตีสนิทกันทันทีแต่ก็ไม่แกล้งกัน อันเป็นประเพณีที่ดีงามของบ้าน
“หมั่นไส้จริงๆบุญมานี่ ดูๆ ไม่สนใจใครเลย ไม่เคารพเจ้าถิ่นสักนิด” พ่อพูดขึ้นเมื่อเห็นบุญมานอนเอกเขนกสบายตัวหลังจากกินอิ่มแล้ว
“บุญมาจะอยู่กับเรานานมั้ยพ่อ จะหนีไปอีกไหม” เจ้านายประจำบ้านถาม
“พ่อไม่รู้ลูก ก็แล้วแต่เขานะ อยากอยู่ก็อยู่ อยากไปก็ไป ไม่มีใครบังคับแมวได้” พ่อว่าเข้าไปนั่น
“งั้นก็อยู่กับเรานานๆนะบุญมา โตๆแข็งแรงนะ” เจ้านายสั่ง แต่บุญมาเฉย
เมื่อได้กินอาหารอิ่มทุกวันก็อวบขึ้น ขนสีเหลืองก็เหลืองสด สีขาวก็ขาวสะอาด ขนนุ่มเป็นมัน เป็นแมวที่รูปร่างสมส่วน ไม่อ้วนไม่ผอมเกินไป ใบหน้าสามเหลี่ยมสวยเป็นเอกลักษณ์ ขี้อ้อน ชอบประจบด้วยการนอนตัก บุญมากลายเป็นแมวขวัญใจเจ้านายในเวลาอันรวดเร็ว หนุ่มน้อยบุญมีสีขาวดำสูญเสียตำแหน่งให้บุญมาสาวงาม
เมื่อเข้าบ้านเจ้านายจะเรียกหาบุญมาเป็นตัวแรกแทนบุญมี บุญมาก็ช่างรู้ใจ รอจังหวะอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงก็มาทันที เจ้านายต้องนั่งเล่นกับบุญมาก่อน แล้วค่อยบุญมี จากนั้นก็ลำดับถัดๆไป นานมากนานน้อยขึ้นอยู่กับจำนวนแมวที่มารายงานตัว แต่เจ้าประจำก็มีบุญมา บุญมี กับอีกสองสามรายที่หมุนเวียนกันมา
วันเสาร์อาทิตย์บุญมาก็เป็นเจ้าครอบครองเล่นกับเจ้านายของบ้าน แม่จึงคอยเข้าข้างบุญมี แกล้งพูดดังๆว่าบุญมีนี่กรรมมาบัง กรรมนั้นชื่อบุญมา สงสัยบุญคงมีน้อยลง บุญมีคงบุญหมดในไม่ช้านี้
“ถ้าบุญหมดเมื่อไรก็ย้ายบ้านแน่ๆเลยบุญมีเอ๊ย” แม่พูดพลางตากผ้าไปพลาง
“บุญมีอย่าหนีออกจากบ้านนะ” เจ้านายได้ยินแม่พูดจึงร้องบอกบุญมี “ก็บุญมาเขาเป็นผู้หญิง ผู้ชายต้องเสียสละสิ ครูที่โรงเรียนสอน”
แต่ที่แม่พูดนั้นผิด เพราะบุญมีบุญยังไม่หมด คือยังอยู่บ้านอย่างสบายอกสบายใจ เพราะบุญมีไม่สนใจว่าบุญมาจะเป็นที่หนึ่งหรือที่ไหน ที่บุญหมดกลับเป็นบุญมา เพราะอยู่ๆก็หายไปไม่มีวี่แวว เหมือนแมวก่อนหน้านี้หลายๆตัว ที่มาแล้วก็ไป แต่บุญมาไปเร็วหน่อย มาอยู่แค่ไม่กี่เดือน
“พ่อ บุญมาจะเป็นอะไรมั้ย สงสารจัง ไม่รู้จะมีข้าวกินหรือเปล่า” เจ้านายประจำบ้านต้องถามพ่อแบบนี้ทุกครั้งที่มีแมวหายไป
“ไม่เป็นไรหรอกลูก เขาเอาตัวรอดได้ เขายังมาบ้านเราได้ ก็ไปที่อื่นได้ เป็นธรรมชาติของเขานะลูก แมวเขาชอบเที่ยวไปเรื่อย” พ่อก็ตอบทำนองนี้ทุกครั้ง
“ทำไมต้องหนีไปก็ไม่รู้” เจ้านายของบ้านยังบ่น หน้าหงอย
“พ่อว่าเขาคงไปตามบุญเขานะ บุญพาเขามาหาเรา บุญก็คงพาเขาไปหาคนอื่น ไม่ต้องห่วงเขานะลูก เขามีบุญ”
“สาธุ อย่าให้บุญมาเป็นอะไรเลย ขอให้บุญมากลับมาบ้านด้วยเถอะ” เจ้านายประจำบ้านก็จะพูดทำนองนี้ทุกครั้งที่มีแมวหายหน้าไป
แต่ไม่มีแมวตัวไหนกลับมา รวมทั้งบุญมาสาวน้อยร้อยชั่งสีเหลืองขาว นัยน์ตาสีอำพัน ใบหน้ารูปสามเหลี่ยม ที่มากับขนมอมแมมแล้วจากไปกับขนมันวับ
กว่าเจ้านายของบ้านจะหายคิดถึงบุญมา แล้วกลับมาเรียกหาบุญมีอีกครั้งหนึ่งก็หงอยไปหลายวัน.
เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน
Tags: เรื่องของแมว, เลี้ยงแมว, แมว
