27 May 2009บันทึกถอยหลังถึงแม่อ้วนลูกป๋า (2)

พี่อ้วนกับน้ำหวานอยู่ด้วยกันที่บ้าน
แม่อ้วนลูกป๋าอายุ 14 ปี เวลา 14 ปีนั้นไม่น้อยเลย ไม่ว่า 14 ปีของแมวหรือคน ระหว่างเริ่มต้นจนถึงสุดท้ายมีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย 14 ปีที่แม่อ้วนอยู่กับมามี้และป๋า 12 ปีที่อยู่กับน้องน้ำหวาน มีเรื่องราวความสุขสนุกสนานเกิดขึ้นมากมาย
ปีแรกที่น้องน้ำหวานเกิด เมื่อกลับจากโรงพยาบาลมาอยู่บ้าน แม่อ้วนถูกแยกให้ไปอยู่ในส่วนหลังบ้าน ประกอบด้วยห้องหลังบ้านที่เป็นครัวด้วย ยาวเท่ากับตัวบ้านประมาณ 10 เมตร กว้างประมาณ 3 เมตร และห้องกินข้าวกว้าง 5 เมตร ยาว 5 เมตร ทั้งสองห้องทะลุถึงกัน แม่อ้วนอยู่ส่วนนี้ เพราะมามี้กลัวว่าจะเป็นอันตรายแก่น้อง เช่น แม่อ้วนอาจข่วน ขนแม่อ้วนร่วง อาจมีเชื้อโรค ฯลฯ สารพัดจะกลัว
ก่อนที่จะพาแม่อ้วนแยกไป พ่ออุ้มมาหาน้องแล้วเอาเท้าพี่อ้วนแตะตัวน้องเบาๆ บอกว่า นี่น้องนะ พี่อ้วนอย่าทำอะไรน้องนะ โตขึ้นอยู่ด้วยกันอย่าข่วนน้องนะ แต่ตอนนี้อ้วนต้องไปอยู่ที่หลังบ้านก่อน อยู่ในครัว ในบ้านเรานี่แหละ
ป๋า สงสารอ้วนเหมือนกันที่เคยอยู่ในบ้านอย่างเสรี เข้าออกห้องไหนก็ได้ตามใจต้องการ แต่ตอนนี้ต้องอยู่แค่ที่ในห้องครัวกับห้องกินข้าว แต่จะทำอย่างไรได้ เป็นห่วงน้องจะไม่สบาย
แรกๆแม่อ้วนก็ดูเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมต้อง ถูกกีดกันให้อยู่แต่ในส่วนหลังบ้าน ป๋าก็พุดคุยกับแม่อ้วนทุกวัน อธิบายเหตุผลต่างๆนานา ป่าไม่ได้รู้สึกว่าแม่อ้วนเป็นแมว แต่เป็นลูกป๋าเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้เกิดเป็นคนเท่านั้น ทุกวันก่อนนอนป๋าก็จะมาเล่นกับแม่อ้วนเหมือนที่เคยเล่นกันตอนน้องยังไม่เกิด พอถึงเวลาที่ป่าต้องไปนอน แม่อ้วนมองตาม
เมื่อนานเข้าแม่อ้วนก็รู้ ว่า เขตแดนของตัวเองอยู่ตรงไหน แม้จะเปิดประตูห้องกินข้าวไว้แม่อ้วนก็ไม่ล่วงล้ำเขตแดน เพียงแต่มานั่งหรือนอนอยู่ตรงประตู ป๋าก็สบายใจขึ้นที่เห็นแม่อ้วนผ่อนคลาย ไม่กระวนกระวายเมื่อตอนปิดประตู
แม่อ้วนอยู่ในห้องครัวเป็นเวลาสาม ปีจึงได้กลับเข้ามาในบ้าน เว้นแต่ห้องนอนของแม่เท่านั้นที่ไม่ได้เข้าไปอีก เพราะน้องนอนกับแม่กับแม่ในห้อง ป๋าจำได้วันแรกที่อ้วนได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ ป๋าอุ้มมาวางไว้ใกล้ๆน้องแล้วบอกว่า พี่อ้วนเข้ามาได้ มาอยู่กับน้องได้ นี่น้องนะ อย่าทำอะไรน้องนะ น้องน้ำหวานไง
แม่อ้วนดมๆน้อง ป่าบอกให้น้องที่กำลังอยู่ในวัยซนให้ยืนนิ่งๆ บอกว่านี่พี่อ้วน พี่ของน้ำหวาน ต้องรักพี่อ้วนนะ พี่อ้วนเป็นแมว
มา มี้ก็กังวลว่าพี่อ้วนจะข่วนน้อง แต่แล้วก็โล่งอกเมื่อพี่อ้วนดมๆแล้วก็เอาตัวถูไถขาน้อง น้องน้ำหวานก็หัวเราะชอบใจ ลูบพี่อ้วนไปมา
“พี่อ้วน เหมียวๆ” น้องเรียก พี่อ้วนก็ถูไถตอบ เป็นอันว่าการทำความรู้ตักอย่างเป็นทางการผ่านไปด้วยดี
ตั้งแต่ นั้นมา น้องตื่นมาตอนเช้าต้องเรียกหาพี่อ้วนๆ พี่อ้วนก็ร้องเหมียวตอบแล้วเดินมาถูไถกันทุกวัน สิ่งที่ป๋ากับมามี้คุ้นตาก็คือ วันเสาร์อาทิตย์ตอนเช้า มามี้ไปซื้อหมูปิ้งข้าวเหนียวมาให้น้องนำหวาน น้องกัดหมูปิ้งคำหนึ่งแล้วก็ให้พี่อ้วนกินคำหนึ่ง คนกับแมวแบ่งหมูปิ้งกินกัน เป็นภาพที่ป๋าไม่เคยลืมเลย
พี่อ้วนชอบนอน กับน้องน้ำหวาน พอโตขึ้นหน่อยน้องน้ำหวานนอนห้องตัวเอง พี่อ้วนจะเข้าไปนอนด้วย ถูกถีบก็ย้ายที่นอนไปเรื่อย ตอนหัวค่ำนอนที่ปลายเตียง ตื่นเช้าอยู่ด้านหัวเตียง ป๋ากับมามี้ตื่นตอนเช้า เข้ามาดูในห้องทั้งคนทั้งแมวยังหลับอยู่เลย
12 ปีที่น้องน้ำหวานอยู่กับพี่อ้วน ทั้งสองเป็นเหมือนพี่น้องกันจริงๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่อ้วนเกาหูพลาดไปถูกตาตัวเองจนเลือดออก วันนั้นเป็นวันหยุด น้องน้ำหวานโทรศัพท์หาพ่อร้องไห้กลัวพี่อ้วนตาย พ่อทำธุระเสร็จก้รีบกลับมาดูพี่อ้วน พาไปหาหมอ หมอบอกว่าไม่เป็นไร น้องจึงเลิกกังวล
พี่อ้วนคงรู้ วันนี้น้องก็ร้องไห้เพราะพี่อ้วนไม่ยอมกินยา พอจะป้อนยาก็ดิ้น หายใจหอบหนัก ป่าเห็นแล้วสงสารทั้งคนทั้งแมว ป๋าต้องบอกให้น้องทำใจ ถ้าพี่อ้วนจะกลับสวรรค์ก็ไม่เป็นไร เมื่อถึงเวลาก็ต้องเป็นไป ไม่ว่าคนหรือสัตว์
น้องน้ำหวานเข้าห้องไปกับแม่ พ่อเข้าไปดูเห็นนอนสะอื้นตาแดง ป๋าออกมาดูแม่อ้วนที่นอนหอบหายใจอยู่ที่พื้นข้างโซฟา พอป๋าเดินมาแม่อ้วนกระดิกหางกับพื้นเบาๆ เพื่อบอกให้ป๋ารู้ว่าแม่อ้วนรู้ตัวว่าป๋ามา อันเป็นสิ่งที่แม่อ้วนทำเสมอมา
ป่า ปล่อยให้แม่อ้วนนอนต่อไป เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เขียนบันทึกถึงแม่อ้วน แล้วโพสต์ให้เพื่อนๆของป๋าอ่าน มีพี่ป้าน้าอาส่งกำลังใจมาให้แม่อ้วนเป็นจำนวนมาก ป๋าขอขอบคุณทุกๆคนแทนแม่อ้วนลูกป๋า ขอบคุณป้ากบที่ได้ให้โอกาสป๋าเขียนเรื่องที่นี้ ได้ทำให้คนรู้จักแม่อ้วนลูกป๋า
ถ้าถึงคราวที่จะต้องจากพราก ก็ต้องจากพรากกัน เป็นสัจธรรมแท้ แม้ไม่ยอมรับแต่ก็ต้องพบเจออย่างแน่นอน.
[ยกมาจาก http://www.catandkittenstory.com/board.asp?id=7423]
เรื่องอื่นๆในหมวดเดียวกัน
Tags: Add new tag, แมว, แมวกับคน, แมวป่วย







ป๊ากะม๊าandแมมกะนี่
5 November 2009, 9:12 pm
อ่านแล้วเศร้าจังน้ำตาคลอเลยค่ะ